Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Είναι δύσκολη η απώλεια.
Βουβή. Κενή. Πονάει. Ουρλιάζει μέσα σου και φωνάζει θάνατο παντού.
Είναι μαύρη. Μουντή. Ακάλυπτη, με ένα τεράστιο κενό. Πένθιμη και λυπηρή. Ένας μαύρος ουρανός που τον ξέχασε ο ήλιος και ένα χλωμό φεγγάρι που δε θέλει με τίποτα να φέξει. Μια θάλασσα φουρτουνιασμένη, που τα κύματα σκίζουν τον αέρα.
Είναι στενάχωρη. Θλιβερή. Γεμάτη πικρά συναισθήματα και μνήμες που δε θα ξεχαστούν ποτέ.
Μνήμες που θα μείνουν ζωντανές, όσος χρόνος και να περάσει από πάνω τους.
Μνήμες ακάλυπτες, που δε μπορεί να τις καλύψει ούτε το ψέμα που προσπαθεί να θάψει την αλήθεια. Ούτε καν οι μέρες που περνούν, για να έρθουν οι επόμενες.
Είναι βαριά η απώλεια.
Γεμάτη φόβο για το αύριο και αβεβαιότητα για το τι θα γίνει παρακάτω.
Μοναδικοί οι άνθρωποι στο φευγιό τους.
Αναντικατάστατοι. Ανεκτίμητοι. Ασύγκριτοι. Μοναδικοί.
Πάντα αφήνουν κάτι να θυμάσαι.
Πάντα αφήνουν κάτι να ελπίζεις.
