Γράφει η Αστέρω
Υπάρχουν στιγμές που ο φόβος δεν αφορά το αν αγαπάς. Αφορά το αν θα σε αντέξουν.
Όχι στα εύκολα. Εκεί όλοι μπορούν. Αλλά στα δύσκολα. Στις καθυστερήσεις, στις αναβολές, στα πράγματα που δεν πάνε όπως τα υπολόγιζες. Στις φάσεις που η ζωή μοιάζει να σε τραβάει πίσω την ίδια στιγμή που προσπαθείς να πας μπροστά.
Κάπου εκεί γεννιέται μια σκέψη σχεδόν αθόρυβα.
«Μήπως τον κουράζω;»
Δε λέγεται εύκολα. Δε βγαίνει σε κουβέντες. Φαίνεται όμως σε μικρές κινήσεις. Σε εκείνες τις στιγμές που κάποιος αποσύρεται λίγο παραπάνω. Που κρατάει πράγματα μέσα του. Που δε θέλει να φορτώσει τον άλλον με όσα ήδη τον βαραίνουν.
Είναι ένας παράξενος τρόπος να προστατεύεις αυτόν που αγαπάς. Κρατώντας απόσταση.
Σαν να πιστεύεις πως αν τον αφήσεις να δει όλο το βάρος, ίσως φύγει. Κι έτσι προσπαθείς να του δείξεις μόνο ό,τι πιστεύεις πως αντέχει. Ό,τι είναι πιο “εύκολο”. Ό,τι δε θα τον κουράσει.
Αλλά η αλήθεια είναι κάπως διαφορετική.
Υπάρχουν άνθρωποι που δε φεύγουν όταν τα πράγματα δυσκολεύουν. Δεν ψάχνουν την εύκολη εκδοχή των πραγμάτων. Δε μετρούν την αγάπη με βάση το πόσο άνετα κυλάνε όλα.
Μένουν.
Μένουν γιατί βλέπουν πέρα από την ταλαιπωρία. Γιατί καταλαβαίνουν ότι οι δυσκολίες δεν είναι αυτό που σε ορίζει. Είναι απλώς κάτι που περνάς.
Και κυρίως μένουν γιατί αυτό που έχουν μπροστά τους αξίζει περισσότερο από την αναμονή, την ένταση ή την αβεβαιότητα.
Δε σημαίνει ότι δε φοβούνται. Φοβούνται κι αυτοί. Κουράζονται. Έχουν στιγμές που λυγίζουν.
Αλλά δε φεύγουν.
Γιατί η επιλογή τους δε βασίζεται στο πόσο εύκολο είναι κάτι. Βασίζεται στο ποιος είναι ο άνθρωπος που έχουν απέναντί τους.
Κι όταν αυτό είναι ξεκάθαρο, τότε αλλάζει και ο τρόπος που στέκεσαι μέσα σε όλο αυτό.
Δε χρειάζεται να μικραίνεις τον εαυτό σου. Δε χρειάζεται να κρατάς απόσταση για να “προστατεύσεις” τον άλλον. Δε χρειάζεται να φοβάσαι ότι θα φύγει μόλις δει τα δύσκολα.
Γιατί αν ήταν να φύγει, θα είχε φύγει ήδη.
Κάποιοι άνθρωποι δεν περιμένουν επειδή δεν έχουν άλλη επιλογή.
Περιμένουν γιατί θέλουν.
Κι όταν κάποιος επιλέγει να μείνει, ακόμα και μέσα στην ταλαιπωρία, δε χρειάζεται να του αποδείξεις τίποτα.
Χρειάζεται μόνο να το πιστέψεις.
Είναι εδώ γιατί δε θέλει να είναι πουθενά αλλού.
