Τώρα, δεν θα με βρεις δυο βήματα πίσω σου.
Δεν θα βρεις το όνομά σου πρώτο στην μαρκίζα του θεάτρου της ζωής μας.
Τώρα το έργο, το γράφω εγώ, για μένα..
Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Και να σκεφτείς πως κάποτε άνοιγα τα μάτια μου κι ήσουν η πρώτη, αν όχι η μόνη σκέψη μου. Ό,τι έκανα, ό,τι ένιωθα, ό,τι ονειρευόμουν ήσουν εκεί. Εγώ για μένα, πουθενά.
Πρωταγωνιστής. Ούτε καν, συμπρωταγωνιστής. Οι δικές σου ανάγκες, οι δικές σου επιθυμίες, τα δικά σου “εγώ” στην πρώτη σειρά. Κι ήταν τόσο βολικό αυτό. Όχι μόνο για εσένα, μην με παρεξηγείς. Ήταν βολικό και για εμένα. Μην σου πω πιο πολύ για εμένα.
Γιατί έτσι δεν χρειαζόταν να κοιτάω εμένα, να προσέχω εμένα, να ασχολούμαι με εμένα.
Ξέρεις όμως το πρόβλημα με τα βολικά, είναι πως κάποια στιγμή “ξεβολεύουν” απότομα κι επικίνδυνα, γιατί γίνεται χωρίς προειδοποίηση. Έτσι έγινε κι αυτό.
Κι αυτό το εγώ για μένα, πουθενά, ήρθε να αλλάξει μέσα σε μια στιγμή και να με αναζητήσω! Και τώρα, την ώρα της αποκαθήλωσης, να μαστε κι οι δυο, ο ένας απέναντι από τον άλλο. Να μαστε αντικριστά, να κοιτιόμαστε και να ξανασυστηνόμαστε.
Μόνο που έχει αλλάξει το σενάριο και η σκηνοθεσία. Τώρα, δεν θα με βρεις δυο βήματα πίσω σου. Δεν θα βρεις το όνομά σου πρώτο στην μαρκίζα του θεάτρου της ζωής μας.
Τώρα το έργο, το γράφω εγώ, για μένα.. Και δεν είναι που δεν χωράς στο καινούριο έργο, είναι που θα πρέπει να μάθεις τον καινούριο ρόλο. Και ξέρεις, δεν έχω την απαίτηση να το κάνεις, απλά, δεν έχω άλλο τρόπο πια.
Τώρα, θα υπάρξουμε κι οι δυο. Ή κι οι δυο ή καθόλου. Ή μαζί ή τίποτα. Θα σου κρατάω το χέρι, μα θα πρέπει να μου το κρατάς κι εσύ. Θα σε κοιτάω στα μάτια, μα θα πρέπει να με κοιτάς κι εσύ.
Να με κοιτάς, και να με βλέπεις.. Μόνο έτσι πια..
