Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Και τώρα που δεν με νοιάζει, τώρα που ακούω το όνομά σου και δεν γυρίζω, τώρα που η φωνή σου, η μυρωδιά σου, η ύπαρξή σου περάσανε στη λήθη, μπορώ να χαμογελάω.
Τώρα που μπορώ να μεταφράζω κάθε σου λέξη σε ποια ανασφάλειά σου αντιστοιχεί. Κάθε σου βλέμμα πιο ψέμα ήθελες να χτίσεις, κάθε σου δικαιολογία.
Τώρα που σε βλέπω διάφανο, όπως δεν μπορούσα όταν σου φορούσα για ασπίδα τον έρωτά μου, βλέπω έναν τοσοδούλη.
Έναν μικρούλη, έναν ελάχιστο..
Ήσουν άραγε έτσι πάντα; Γι’αυτό θύμωνες όταν κάποιος έλεγε το όνομά σου με το υποκοριστικό;
Ήξερες μέσα σου βαθιά πόσο μικρός ήσουν;
Τόσος ήσουν, τόσο (δεν) μπόρεσες.
Δεν πειράζει! Χαλάλι..
Μα μόνο μια φιλική πια συμβουλή.. άσε τους αετούς να πετούν εκεί ψηλά που αντέχουν και μην ανακατεύεσαι ανάμεσά τους.
Τι κρίμα μωρέ..
