Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Αν ήξερα τότε αυτά που ξέρω σήμερα για σένα, αν ήξερα πως κάθε φορά που κλείνεσαι δεν είναι εγωισμός αλλά μνήμες..
Αν ήξερα πως κάθε αντίδραση, κάθε στιγμή που δεν έβγαζε λογική δεν ήταν η αντίδραση μιας κακομαθημένης αλλά η προσπάθειά σου να σε προφυλάξεις..
Αν ήξερα πως εκείνο το χαμόγελό σου που θεωρούσα για καιρό ειρωνικό ήταν μόνο η αμφιβολία και η αδυναμία σου να εμπιστευτείς..
Δεν θα σε είχα αφήσει ποτέ να φύγεις.
Θα σε έπαιρνα μια τελευταία βόλτα.
Χωρίς να περπατήσουμε χέρι χέρι, χωρίς να σε κρατάω αγκαλιά.
Τώρα ξέρω πως κανένα από τα δυο δεν σου αρέσει.
Θα σε έπαιρνα μια τελευταία βόλτα και θα σου μίλαγα για πράγματα αστεία, για μνήμες παιδικές, για όνειρα και ταξίδια.
Ναι, για ταξίδια θα σου μίλαγα για να σε κάνω να μου μιλήσεις.
Και για ανθρώπους που αγαπάς θα σου μίλαγα.
Για να δω τα μάτια σου να λάμπουν άλλη μια φορά.
Για λέξεις, για προορισμούς, και θα σε άφηνα να μιλήσεις εσύ γι’αυτά.
Κανείς δεν το μπορεί καλύτερα από εσένα.
Θα έκανα τα πάντα να ξανακούσω το γέλιο σου, να σε πειράξω και να μουτρώσεις μέχρι να ξανασκάσεις στα γέλια.
Θα σε έπαιρνα μια τελευταία βόλτα.
Θα σου έβαζα την αγαπημένη σου μουσική, κι όταν ό,τι είχαμε να πούμε θα το είχαμε πει, θα σιωπούσαμε κι οι δυο.
Εκεί, σε εκείνο το μέρος το δικό μας.
Μυστικό μέσα στις τόσες αλήθειες. Αλήθεια μέσα στα τόσα μυστικά.
Μόνο μια συγγνώμη θα σου έλεγα.
Μια συγγνώμη που δεν σε κατάλαβα. Που δεν κατάλαβα πόσα σημάδια κουβαλάς. Που δεν κατάλαβα πως δεν είναι από εγωισμό πως δεν θες να αγαπηθείς. Που δεν κατάλαβα πόση ζημιά μπορεί να κάνει ένας τσάμπα μάγκας σε μια καθαρή ψυχή.
Συγγνώμη που δεν άκουσα καμιά από τις προειδοποιήσεις σου και τελικά σε έχασα κι εγώ.
Μα λίγο πριν σε καληνυχτίσω, δεν θα σου δώσω ποτέ εκείνο το φιλί το τελευταίο. Εκείνο που σου έδινα πάντα κάτω από το σπίτι σου.
Ναι, εκείνο το φιλί δεν θα στο έδινα, για να σου το χρωστάω, και να γυρνάω ξανά και ξανά, μέχρι να μην είναι πια το τελευταίο.
Μέχρι πια να μην είμαστε στο τέλος μας αλλά στο “συνεχίζεται”.
Εκείνο το τελευταίο φιλί, δεν θα στο δώσω, θα στο χρωστάω μέχρι να μην το θες πια!
