Γράφει ο Ανδρέας Φιλίδης
Δεν είναι οι λέξεις που μας χωρίζουν. Δεν είναι οι διαφωνίες, οι φωνές, ούτε καν οι κατηγορίες που ανταλλάξαμε τις δύσκολες μέρες.
Είναι όλα αυτά που κρατήσαμε μέσα μας.
Είναι οι στιγμές που έπρεπε να μιλήσουμε και σωπάσαμε. Οι φορές που κοιταχτήκαμε και κάναμε πως δεν βλέπουμε το χάος ανάμεσά μας. Οι νύχτες που ξαπλώναμε δίπλα-δίπλα, αλλά υπήρχε ένα χάσμα που δεν καλυπτόταν ούτε από τις ανάσες μας.
Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ οι λέξεις.
Το πρόβλημα ήταν όλα εκείνα που δεν τολμήσαμε να πούμε.
Δεν σου είπα πως φοβόμουν. Πως κάθε φορά που απομακρυνόσουν, έμενα να παλεύω με το κενό σου. Πως με τρόμαζε το πώς γινόμασταν δυο άνθρωποι που δεν ήξεραν πια πώς να αγγίξουν ο ένας τον άλλον.
Δεν μου είπες αν πόνεσες. Αν κάποια στιγμή σταμάτησες να με βλέπεις όπως παλιά. Αν ένιωσες ποτέ το ίδιο αβέβαιος όπως εγώ.
Μείναμε εκεί, εγκλωβισμένοι στη σιωπή μας, περιμένοντας ο ένας τον άλλον να μιλήσει.
Και τελικά, δεν μίλησε κανείς.
Το τέλος μας δεν γράφτηκε με λόγια. Δεν έγινε με έναν τσακωμό που έκοψε τα πάντα στα δύο. Δεν είχε δραματικές εξηγήσεις, ούτε απολογίες.
Το τέλος μας ήταν μια σιωπή που κράτησε πιο πολύ απ’ όσο άντεχε η αγάπη μας.
Και το πιο ειρωνικό;
Ακόμα και τώρα, υπάρχουν πράγματα που δεν σου είπα.
Ίσως ποτέ δεν θα τα πω. Και ίσως εσύ να έχεις άλλα τόσα που δεν θα φτάσουν ποτέ στα αυτιά μου.
Αλλά αν κάτι έμαθα, είναι αυτό:
Δεν είναι οι λέξεις που πληγώνουν. Είναι εκείνες που μένουν ανείπωτες.
