Όλοι ψάχνουμε κάτι. Έναν προορισμό, μια ανάσα, μια σταθερά μέσα στο χάος που λέγεται ζωή. Κι εσύ; Εσύ έψαχνες ένα λιμάνι. Ένα μέρος να σταθείς όταν όλα γύρω σου έμοιαζαν να καταρρέουν. Μια αγκαλιά που να σου λέει: «Μείνε εδώ, δεν χρειάζεται να τρέχεις άλλο.»
Εγώ έγινα αυτό το λιμάνι. Το δικό σου. Έγινα το σημείο αναφοράς σου, εκεί που γυρνούσες κάθε φορά που κουραζόσουν, κάθε φορά που τα κύματα σε έσπρωχναν πιο μακριά απ’ ό,τι μπορούσες να αντέξεις. Σε περίμενα, με ανοιχτά χέρια, με την καρδιά μου γεμάτη από την επιθυμία να γίνω για εσένα όλα όσα δεν βρήκες ποτέ αλλού.
Αλλά το λιμάνι δεν είναι απλά μια αγκαλιά.
Είναι δύναμη, είναι υπομονή, είναι μια υπόσχεση. Να είμαι εδώ για εσένα, ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν δύσκολα. Να σε κρατάω όταν όλα μέσα σου θέλουν να φύγεις. Να είμαι η σταθερότητα που σε βοηθάει να βρεις τον δρόμο σου, ακόμα κι όταν νιώθεις χαμένος.
Εσύ, όμως, ποτέ δεν έμεινες.
Ήσουν καράβι που έψαχνε πάντα κάτι παραπάνω. Έφευγες, ταξίδευες, εξερευνούσες. Και εγώ; Εγώ έμενα εκεί, να σε περιμένω. Να μαζεύω τα κομμάτια σου όταν επέστρεφες διαλυμένος. Να σου δίνω όλα όσα μπορούσα, γιατί πίστευα ότι αυτό κάνουν τα λιμάνια. Δίνουν, χωρίς να περιμένουν τίποτα.
Αλλά ξέρεις τι έμαθα;
Ότι ακόμα και το πιο δυνατό λιμάνι κουράζεται. Κουράζεται να είναι εκεί μόνο για όταν το θυμάσαι. Κουράζεται να σε κρατάει όταν δεν θέλεις να μείνεις. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, ένα λιμάνι δεν έχει αξία αν το καράβι δεν το βλέπει ως σπίτι. Αν δεν νιώθει πως ανήκει εκεί.
Εγώ ήμουν το λιμάνι σου.
Αλλά ποτέ δεν ήμουν η επιλογή σου. Κι αυτό πονάει περισσότερο απ’ όλα. Το ότι έδωσα τα πάντα για να σε κρατήσω, αλλά ποτέ δεν έγινες δικός μου. Επιστρέφεις, ναι. Αλλά πάντα με την ίδια ανησυχία, σαν να κοιτάς το ρολόι, έτοιμος να φύγεις ξανά.
Ξέρεις τι θέλω να σου πω;
Ότι τα λιμάνια δεν είναι για πάντα. Ότι κι εγώ, κάποια στιγμή, θα πάψω να περιμένω. Ότι δεν μπορώ να γίνω για εσένα το σταθερό σημείο σου, αν εσύ δεν θέλεις να είμαι. Γιατί τα λιμάνια, όσο κι αν το κρύβουν, θέλουν κι εκείνα να νιώθουν πως κάποιος ανήκει σ’ αυτά.
Το δικό σου λιμάνι, εγώ.
Αλλά μέχρι πότε; Μέχρι πότε θα μπορώ να σου δίνω χωρίς να παίρνω; Μέχρι πότε θα είμαι εδώ, να σε περιμένω να επιστρέψεις, ενώ ξέρω πως δεν θα μείνεις;
Εγώ ήμουν το λιμάνι σου. Το ζήτημα είναι αν ποτέ θα το καταλάβεις πριν να είναι αργά. Γιατί, ξέρεις, ακόμα και το πιο σταθερό λιμάνι μπορεί να κλείσει την αγκαλιά του όταν δεν νιώθει πια την ασφάλεια του «μαζί».
#Τα Σαββατοκύριακα, ανήκουν στο Writing Lab. Στις ομάδες “βιωματικής” γραφής, εκεί που κάνουμε τις σκέψεις συναίσθημα και το συναίσθημα, λέξεις!
