Γράφει η Αγγελική Μεταξά
Άκου με καλά, το τέλος δεν έρχεται ποτέ εύκολα. Ξέρω πως πίστευες πως μπορούμε να νικήσουμε όλα τα εμπόδια, πως θα γράψουμε μαζί μια ιστορία χωρίς σκαμπανεβάσματα και πτώσεις. Αλλά όταν τα πάντα άρχισαν να καταρρέουν, το μόνο που έμενε ήταν αυτή η ακαταμάχητη αίσθηση: τουλάχιστον, το προσπαθήσαμε.
Δεν είναι για να σου πω ότι τα πάντα ήταν εύκολα ή ότι τα όνειρά μας έγιναν πραγματικότητα χωρίς να πληρώσουμε τίμημα. Κάθε στιγμή μαζί μας ήταν μάχη – ένας μαραθώνιος αγώνας ενάντια στα «δεν μπορώ», στα “δεν αξίζει” και σε κάθε φόβο που μας έσπασε πριν φτάσουμε στο τέλος. Ήμασταν μαζί για να δούμε τι μπορούμε να χτίσουμε, για να πάμε στο όριο και να βρούμε μέσα μας το θάρρος να προχωρήσουμε, ακόμα κι αν οι καιροί άλλαζαν.
Σε βλέπω να στέκεσαι εκεί, κάπως αβέβαιος, με τα μάτια σου να ψάχνουν για μια αλήθεια που δεν φαντάζομαι πως έχει βρει ποτέ κανείς. Εγώ, όμως, που πάντα πίστευα στη δύναμή σου, ήξερα ότι αν ήμασταν μαζί, μπορούσαμε να πάρουμε το παιχνίδι στα χέρια μας. Όμως, όσο προσπάθησα να σε τραβήξω πάνω από τα χαμηλά που σε κράτησαν πίσω, αντί να νιώσεις το πάθος, άκουσα το “δεν μπορώ” και το “αργότερα”.
Δεν θα σου πω ότι ήταν εύκολο – ούτε εγώ το πιστεύω. Ξέρω πως έβαλες την καρδιά σου σε αυτό, αλλά όταν η αναμέτρηση έγινε σκληρή, όταν τα λάθη μας γέμισαν τους δρόμους μας, φάνηκε πως το τέλος ήταν απλώς η καλύτερη λύση. Τουλάχιστον, έτσι μου το είπες.
Αυτό που έχω να πω τώρα, είναι πως δεν υπάρχει ντροπή στο να παραδεχτείς ότι οι προσπάθειες δεν είχαν το αποτέλεσμα που φανταζόσουν. Το σημαντικό είναι να μάθουμε, να αντλήσουμε δύναμη από την αποτυχία και να ξέρουμε πως, παρόλο που μπορεί να μην καταφέραμε να ‘νικαμε’ όλα, τουλάχιστον, το προσπαθήσαμε.
Μην το θεωρείς ως τέλος – αλλά ως ένα κεφάλαιο που μας δίδαξε τι σημαίνει να αγαπάς, να παλεύεις και να αναγνωρίζεις τις αδυναμίες σου. Ίσως, κάποτε, θα ξαναρχίσουμε από την αρχή, αλλά για τώρα, ας κρατήσουμε αυτήν τη μάχη ως το αποτύπωμα μιας αγάπης που, αν και δεν πέτυχε όλα όσα ονειρευόμασταν, μας έδειξε ποιοι είμαστε πραγματικά.
Τουλάχιστον, το προσπαθήσαμε. Και αυτή η αλήθεια, σε κάθε μας προσπάθεια, μένει για πάντα.
