Γράφει η Ρόη Καπετάνου
Άκου με καλά, δεν μιλάμε για ατέρμονες εναλλαγές ή για απλές αδιαφορίες. Όταν κάποτε πίστευες πως είμαστε αχώριστοι, δούλεψες με τόσα “δεν μπορώ” και “αργότερα” που το δικό σου «δεν με νοιάζει» έγινε το μεγαλύτερο σου λάθος. Έχασες το δικαίωμα να σου λείπω, γιατί όταν δεν ξοδεύεις καμία προσπάθεια να δείξεις τι αξίζω, το δικαίωμα αυτό σου λείπει μόνιμα.
Δεν είναι θέμα κλισέ ή φτιαγμένων υποσχέσεων. Είμαι εδώ για να σου πω πως όταν σταματάς να δίνεις αξία στα όμορφα που κάποτε μου υποσχέθηκες, στέλνεις μήνυμα ότι η αγάπη μας είναι μια ανίσχυρη υπόθεση. Αν δεν ξοδεύεις προσπάθεια να με κρατήσεις στην καρδιά σου, αν δεν δείχνεις ότι προσπαθείς να κάνεις τη διαφορά, τότε τα λόγια σου γίνονται αέρινα – και εγώ, χωρίς αμφιβολία, έχασα το δικαίωμα να σου λείπω.
Δεν με νοιάζει πια να ακουστώ σαν κάποιος που αιωνιάζει το “σε αγαπώ” χωρίς να το δείχνει μέσα από πράξεις. Η αληθινή αξία μιας σχέσης κρύβεται στο πόσο εσύ παλεύεις για αυτήν, στο πόσο νιώθεις και δείχνεις ότι αξίζεις να έχεις δίπλα σου κάποιον που αγαπάει πραγματικά. Αν παραδώσεις εύκολα, αν αφήσεις τα “δεν μπορώ” να κυβερνήσουν κάθε σου κίνηση, τότε έχεις ήδη αποδεχτεί το τέλος προτού αρχίσει το παιχνίδι μας.
Αγαπημένε μου, μην περιμένω να μαντέψω τι νιώθεις. Αν θέλεις πραγματικά να είμαστε μαζί, δείξε το μέσα από πράξεις, όχι απλώς λόγια που σβήνουν με τον καιρό. Δείξε μου ότι ο αγώνας για εμάς είναι δυνατός, ότι ακόμα έχεις τη φωτιά, τη δύναμη και το θάρρος να παλέψεις για όσα αξίζουν πραγματικά.
Αν δεν μπορείς να δείξεις τίποτα εκτός από αδιάφορα “δεν με νοιάζει” και “θα δούμε”, τότε έχεις ήδη χάσει. Έχασες το δικαίωμα να σου λείπω, γιατί η παρουσία μου δεν είναι δώρο για τους αδιάφορους. Ο δρόμος της αγάπης δεν είναι για τους σκιώδεις, αλλά για εκείνους που ξέρουν να παλεύουν, να αγαπούν και να κρατούν σταθερά όσα αξίζουν.
Δείξε μου, λοιπόν, ότι έχεις ακόμα τη δύναμη να αγαπάς με πάθος. Αν όχι, τότε μάλλον έφτασε η ώρα να αφήσουμε πίσω μας όσα δεν αξίζουν.
