Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Γιατί τα πράγματα στην αρχή πάντα είναι διαφορετικά και στην πορεία σκοτωνόμαστε ποιος θα φύγει πρώτος;
“Του/της έδωσα τα πάντα και στο τέλος με άφησε…”
Πόσες φορές το έχουμε πει και πόσες φορές το έχουμε ακούσει;
Ένα περίεργο πράγμα όμως συμβαίνει σε αρκετούς από εμάς. Ποτέ δεν θυμόμαστε πότε ήταν η τελευταία φορά που τα δώσαμε, πριν το 2000 ή μετά;
Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, μιας αρχής που πάντα είναι διαφορετική.
Εάν αφήσουμε στην άκρη την παράμετρο του ενθουσιασμού και όλη την γοητεία που τον περιβάλλει, τι συμβαίνει στην αρχή και μένει στην μνήμη σαν ένα αλησμόνητο παιδικό χαμόγελο;
Η απάντηση είναι η εξέλιξη.
Σε προσωπικό επίπεδο η εξέλιξη του καθενός μας είναι οι διαδρομές που θα διανύσουμε με προσήλωση, θέληση, αφιερώνοντας αρκετό απ’ τον χρόνο μας με σκοπό να συναντήσουμε τις ηλιόλουστες επιθυμίες της καρδιάς μας. Διαδρομές που σε αρκετές περιπτώσεις δεν θα είναι πάντα εύκολα προσβάσιμες.
Στα πρώτα στάδια μίας σχέσης από την πρώτη μέρα της δημιουργίας της, μέχρι την στιγμή πρωτού μας γίνει αλησμόνητη παρατηρούμε την μαγεία της εξέλιξης της( όταν δεν έχει δεθεί ο γάιδαρος).
Εδώ γεννάται ένα ερώτημα όταν υπάρχει αγάπη, όλα δεν έρχονται μόνα τους;
Όσο καλά ριζωμένη κι αν είναι η αγάπη εάν δεν ποτίζεται αποδυναμώνεται μέχρι που φτάνει σε σημείο να ξεραθεί αφήνοντας τα ξερά και τα χλωρά να θυμίζουν ότι κάποτε υπήρχε κάτι όμορφο.
Αργότερα θα εμφανιστούν τρίτα βάτα να πνίξουν ότι έχει απομείνει.
Μπορεί η σχέση στην αρχή να χρειάζεται περισσότερη φροντίδα για να αναπτυχθούν οι αδύναμες ρίζες της αγάπης, δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι και ένα δέντρο που έχει την δύναμη να αντλεί και
από μόνο ότι έχει δημιουργήσει δεν παύει να χρειάζεται φροντίδα για να διατηρηθεί, χαρίζοντας μας τους καρπούς και την ομορφιά της εξέλιξης του. Συνεπώς δεν πρέπει να κοιτάζουμε μόνο την ατομική μας εξέλιξη σαν σοφοί άνθρωποι αλλά και την κοινή μας συντροφική εξέλιξη με τον άνθρωπο μας που πορευόμαστε στην ζωή .
Μια αλληλουχία απαραίτητη για να μείνει ζωντανή η αγάπη, ειδάλλως θα φτάσουμε στο σημείο η εξέλιξη να μετατραπεί σε μία βαρετή συνήθεια.
Εσύ πότε έδωσες τα πάντα πριν το 2000 χιλιάδες ή και μετά;
