Γράφει η Γεώρα
Μέτρησα. Έτσι άλλωστε κάνεις κάθε φορά που πλησιάζει μία καινούργια αρχή. Μετράς για να δεις κατά πόσο κέρδισες την χρονιά που πέρασε ή κατά πόσο τελικά έχασες. Δεν θα σου κρυφτώ, φοβήθηκα στον απολογισμό μου πως μάλλον θα είχα χάσει.
Ξεκίνησα δειλά δειλά αλλά με πείσμα. Ήταν κάτι που έκανα από μικρή, σαν μια επανάληψη του ότι έγινε, σαν μια προσπάθεια του εαυτού μου να κρατήσει τα μαθήματα, να μάθει από τα λάθη του και να χρησιμοποιήσει σοφά τις γνώσεις που πήρε.
Μετρούσα και όπως κάθε χρονιά έτσι και αυτή είχε τα πάνω και τα κάτω της. Μέτρησα δάκρυα, στιγμές όχι και τόσο ευχάριστες, λύπη, στιγμές που λύγισα, στιγμές που νόμιζα πως δε θα άντεχα και από την άλλη μετρούσα χαμόγελα, δύναμη ψυχής, στιγμές ευτυχίας, ευτυχίας αληθινής, εμπειρίες καινούργιες, αγάπη και έβλεπα έναν εαυτό πιο ώριμο, διαφορετικό.
Εκεί που φοβόμουν πως κάτι δεν θα είχα κάνει σωστά, συνειδητοποίησα πως όλα αυτά που μετρούσα δεν ήταν απλά σωστά και λάθη, μετρούσα ζωή! Ναι, μετρούσα ζωή, όπως εκείνη πρέπει να είναι. Μετρούσα ανηφόρες και ευθείες πορείες, απότομες στροφές και δρόμους στρωμένους με ροδοπέταλα άλλοτε! Μετρούσα στιγμές ζωής και έναν εαυτό πιο ώριμο, πιο έμπειρο, πιο πεισματάρη και αποφασιστικό.
Και τελικά κατέληξα πως δεν ήταν μια άσχημη χρονιά αυτή που πέρασε, ίσα ίσα ήταν μια όμορφη καλή χρονιά, με όλα όσα είχε να μου προσφέρει δεν ήταν τόσο σκληρή τελικά απέναντί μου, μονάχα αληθινή! Και στον απολογισμό μου βγήκα υπέρ και με ακόμα περισσότερο θάρρος για την νέα δεκαετία που έφτασε. Με στόχο να μετρήσω και πάλι στιγμές ζωής! Να λιγοστέψω τα δάκρυα και να πολλαπλασιάσω τα χαμόγελα ψυχής!
Μια νέα χρονιά ήρθε! Μια νέα δεκαετία έφτασε! Καν την να αξίζει! Καν την να μετράει στιγμές ζωής!
