Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου
Γονάτισα πολλές φορές. Πληγώθηκα και πόνεσα άλλες τόσες. Πέρασα πολλά. Μόνη. Χρόνια τώρα. Δυνατοί άνεμοι και κακοκαιρίες με σημάδεψαν. Φουρτούνες και καταιγίδες μου άλλαξαν πορεία. Όσες φορές κι αν χάλασαν το μονοπάτι μου, εγώ έφτιαχνα καινούριο. Ποτέ δεν τα παράτησα. Ποτέ δεν παραδόθηκα. Έμαθα πολλά απ’ όλα αυτά και να ‘μαι τώρα εδώ…
Να μην θυμάμαι πως είναι να σ’ αγαπούν και να μου το θυμίζει το κάθε σου άγγιγμα. Να μην θυμάμαι πως είναι να σε νοιάζονται και να μου το θυμίζει το κάθε φιλί σου. Με μια αγκαλιά να ημερεύεις όλα τα άγρια μέσα μου. Με μια λέξη να κατευνάζεις τις φουρτούνες στο μυαλό μου.
Ήταν δύσκολη η διαδρομή. Ήταν δύσκολος ο δρόμος κι όμως, άξιζε τελικά, γιατί το τοπίο του προορισμού μου, άξιζε κάθε μικρή και μεγάλη δυσκολία. Άξιζε όσα πέρασα για να μπορώ να βλέπω από κοντά αυτά τα μάτια!
Γονάτισα πολλές φορές. Πληγώθηκα και πόνεσα άλλες τόσες. Έμαθα πολλά απ’ όλα αυτά. Έμαθα να στηρίζομαι μόνο σε μένα και να μην έχω κανέναν ανάγκη. Σκλήρυνα. Ατσαλώθηκα. Και να που ήρθες και μου έριξες με μιας την πανοπλία. Και να που ήρθες και μου γκρέμισες τα τείχη.
Πέρασα πολλά, αλλά πια είμαι σίγουρη. Όλα όσα πέρασα ήταν για να φτάσω σε σένα. Γιατί εσύ είσαι το τέλος της διαδρομής μου. Εσύ είσαι το τελευταίο μου λιμάνι!
