Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Όλοι ψάχνουμε την αγάπη. Όλοι ζητάμε την αγάπη. Την αμοιβαία, τη γεμάτη συναισθήματα. Εκείνη που θα έρθει με τον μεγάλο έρωτα και θα μας ταρακουνήσει συθέμελα. Αυτή που θα αλλάξει όχι μόνο τη ψυχοσύνθεσή μας αλλά θα έχει καταφέρει να μεταμορφώσει και τη βιοχημεία του εγκεφάλου μας.
Εκείνη που θα μάς κάνει να αναρωτηθούμε τι είναι αυτό που εμπόδιζε αυτόν τον άνθρωπο να έρθει δίπλα μας νωρίτερα. Που δε θα μάς νοιάζει πόσο θα κρατήσει αλλά θα ευχαριστούμε το σύμπαν που απλώς μάς έκανε το δώρο. Που επέτρεψε να έρθουν δυο άνθρωποι τόσο κοντά οι οποίοι ήταν φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον, και εντέλει μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα της ζωής όλα συνηγόρησαν υπέρ τους. Μπόρεσαν να ακουμπήσουν ο ένας τον άλλον, να αγκαλιαστούν σφιχτά σαν να μην υπάρχει αύριο, να φιληθούν.
Και πες πως έρχεται κάποια στιγμή γιατί σου κλήρωσε η ζωή και εσύ την καλοδέχτηκες, αφού πέρασες τον εαυτό σου από χίλια κύματα μέχρι να την αποδεχτείς. Γιατί δεν ήταν λίγα τα τραύματα που είχες, δεν ήταν λίγες οι πληγές που είχε και αποφασίσατε και οι δύο να της δώσετε μια ευκαιρία.
Και κάπου εκεί ανάμεσα στον παράδεισο και στην πραγματικότητα ήρθαν τα πρώτα σύννεφα. Κάτι είπες –ή δεν είπες-, κάτι έκανε –ή δεν έκανε-, και τραντάζεται η βάση σας. Και οι αμφιβολίες κάνουν πάρτι. Οι πληγές ξαναματώνουν και τα τραύματα αρχίζουν πάλι να τραβάνε.
Ενοχές, θυμός, αμφισβήτηση του ίδιου μας του εαυτού, πήρα, έδωσα, δεν πήρα, δεν έδωσα και η μαυρίλα έχει κατακλύσει τον παράδεισο και αυτή η όμορφη, αγνή, πολλά υποσχόμενα αγάπη παίρνει μια άλλη μορφή. Αυτής που ρουφάει ενέργειες, πίστη και ελπίδα. Εκείνης που τρέφεται με «δε με θέλει» και με «δεν αξίζω» ή «δεν μου αξίζει». Και η βάση σπάει. Αλλά η αγάπη είναι εκεί, ακόμη και μέσα στον θυμό ή στην απογοήτευση.
Οι εμπειρίες μιας ζωής που υποτίθεται θα έπρεπε να σας κάνουν πιο ώριμους να διαχειριστείτε την κρίση, έπαιξαν ακριβώς τον αντίθετο ρόλο. Τις δώσατε το δικαίωμα να μπουν ανάμεσά σας κι αντί να σας ενώσουν σας χώρισαν. Τις επιτρέψατε να σας διαλύσουν και το ποτάμι να μην έχει γυρισμό.
Την αγάπη πρέπει να την εμπιστεύεσαι. Την αγάπη που συντονίζει ενέργειες, καρδιές και εγκέφαλο -δύο ανθρώπων ταυτόχρονα- πρέπει να την προφυλάξεις. Την αγάπη που σου φωνάζει «μην τολμήσεις και τα παρατήσεις» δεν πρέπει να της βγάζεις τη γλώσσα. Γιατί αυτή η αγάπη ήρθε για να σας γιατρέψει. Να σας πάρει βάρη και πληγές. Να σας δώσει φροντίδα και αληθινές αγκαλιές που δεν μετράνε πόσα, πού και πότε και με ποια σειρά και συχνότητα.
Αυτήν την αγάπη δεν την πουλάς. Για κανέναν λόγο που δε σε θίγει. Για κανέναν άνθρωπο που μπορεί σε πούλησε στο παρελθόν. Αυτή την αγάπη την προσέχεις. Μπαίνει πρώτα αυτή, και μετά εσείς οι δύο. Γιατί ο στόχος ήταν, είναι και θα είναι η αμοιβαία αγάπη. Όλα τ’ άλλα είναι φτηνές απομιμήσεις.
