Γράφει η Γεωργία Ντούνη
Ο ένας χρόνος περνάει μετά τον άλλον και ξυπνάς ένα πρωί και αναρωτιέσαι «άραγε με σκέφτεται;». Έφτασες στο σημείο δηλαδή να μην είσαι μαζί του και μάλιστα να αναρωτιέσαι αν σε σκέφτεται… Έβαλες στο μυαλό σου ποτέ όμως ότι μπορεί να σε σκέφτεται το ίδιο; Κάθε μέρα στη ζωή του, σε κάθε πρόσωπο που βλέπει όταν ξυπνάει;
Ζήσατε έντονα, στιγμές που δε θα ξαναζήσεις, χαρές, λύπες, τσακωμούς με κλάματα, σφιχτές -γιατί μόνο έτσι είναι οι σωστές- αγκαλιές , βραδιά άυπνοι τρώγοντας ζελεδάκια και λέγοντας βλακείες που σας έκαναν να χαμογελάτε σα μικρά παιδιά. Διακοπές, ξενύχτια, χρόνια που μεγαλώνατε μαζί.
Τώρα τι; Ξύπνησες ένα πρωί μετά από χρόνια και έχεις επιλέξει να ζεις μόνος σου από το να συμβιβαστείς με μια σχέση με κάποιον που δεν τον θες όσο ήθελες εκείνο το άτομο που θέλησες όσο τίποτα άλλο…
Ένα εκατομμύριο ταινίες μας δείχνουν ότι οι «μεγάλοι έρωτες» ζουν χωριστά, είναι έτσι όμως; Δηλαδή γιατί με κάποιον που θέλουμε τόσο πολύ να μην είμαστε μαζί; Τι φοβόμαστε; Ή μάλλον γιατί ποτέ δεν πετυχαίνει αυτή η σχέση; Ή ακόμα πιο συγκεκριμένα γιατί δεν πετυχαίνει σε εμάς αυτή η σχέση;
Πως ένας άνθρωπος συνηθίζει να είναι μακριά από εκείνον που ερωτεύτηκε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλον; Είναι άδικο και ανώφελο. Γιατί να είστε μακριά; Μαθαίνουμε να ζούμε με άδεια καρδιά. Τι πιο όμορφο από το να ξυπνάτε και να κοιμάστε με την αγάπη τη ζωή σας…
