Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Βγήκαν αυθόρμητα, αβίαστα και έτοιμα να γεμίσουν τις ψυχές των ανθρώπων που αφορούσαν. Όσοι τα είπαν είχαν πλήρη επίγνωση, των όσων έλεγαν, και δεν τα πήραν ποτέ πίσω.
Ειπώθηκαν σε πλατείες, ακρογιαλιές, μέρη με υπέροχα ηλιοβασιλέματα αλλά και σε σκονισμένα παγκάκια, σκοτεινούς δρόμους, υπόγεια, ακόμη και σε δωμάτια νοσοκομείου. Τα μεγάλα «σ` αγαπώ», πάντα ξεχώριζαν. Ο λόγος; Η αλήθεια τους. Από τα μεγάλα «σ` αγαπώ» λείπουν οι εντυπωσιασμοί, τα πομπώδη συνοδευτικά και η παρουσία θεατών. Αρκούν μόνο δύο, οι άμεσα ενδιαφερόμενοι.
Το ποτέ θα πεις «σ` αγαπώ», στον άνθρωπο που είσαι μαζί, είναι προσωπική σου υπόθεση. Θα το πεις, όταν θα νιώσεις έτοιμος. Αυτό από μόνο του δεν έχει τίποτα το επιτηδευμένο και δίνει λιγότερη αξία στο τόπο που θα ειπωθεί. Μπορεί να είναι το πιο “απίθανο” μέρος αλλά για σένα θα είναι το ιδανικό. Και θα είναι το ιδανικό, γιατί για σένα μετρά το συναίσθημα και όχι ο τόπος που αυτό θα εκδηλωθεί.
Και κάτι ακόμη. Η στιγμή που θα πεις αυτό το «σ` αγαπώ» και θα το εννοείς δεν θα ξεχαστεί ποτέ ούτε από εσένα ούτε από το άλλο άτομο. Θα τη θυμάστε πάντα γιατί θα έχει μείνει χαραγμένη στην ψυχή σας.
Αυτό εξάλλου είναι και το νόημα του «σ` αγαπώ». Να χαράσσεται βαθιά στην ψυχή των ανθρώπων!
