Γράφει η Βίκυ Πλευρίτη
Και αν με ρωτάς τι αγάπησα σε σένα, τώρα πια μπορώ όλα να στα ομολογήσω. Όχι πως στα έκρυψα ποτέ, μα τώρα πια ελεύθερα μπορώ να τα ξεστομίσω!
Τα καρφωμένα μάτια σου επάνω μου, στιγμή δεν παρεκκλίνουν, άραγε λογίζεσαι πως δεν τα καταλαβαίνω, μονάχα κάνω τη χαζή και δήθεν τα προσπερνάω.
Το σώμα σου στο πλάι μου πάντα γερμένο προς το μέρος μου κοιτά, στιγμή δε χάνει να μ’ ακουμπά ενίοτε με κινήσεις λεπτεπίλεπτες σαν να είμαι κάτι εύθραυστο μην τάχα και σου σπάσω και άλλοτε διεκδικητικά τυλίγοντας με σφιχτά φωνάζοντας αθόρυβα « Δείτε, δικιά μου είναι!»
Εσύ μου έμαθες και μου έδειξες την τρέλα μου να διαχέω και να πιστέψω στο όνειρο μα και στον εαυτό μου! Και όλες οι πτυχές μου χάρισμα σου, το γέλιο μου το τρανταχτό, το κλάμα μου το λυπηρό, το χιούμορ μου το καυστικό, της ψυχής μου το βιβλίο υπερφίαλο και ορθάνοιχτο. Για σένα μόνο.
Που με στηρίζεις πάντοτε δίχως ποτέ να κριτικάρεις.
«Ακούγομαι» αντιλαλούν τα μάτια μου. «Ακούγομαι» επιτέλους! Στον κόσμο αυτόν τον άνιωθο, εγώ είμαι πλέον τυχερή γιατί εσένα βρήκα! Πώς να μη λάμψει μάτια μου όλο το φως που είχα κρυμμένο μέσα μου.
Βγήκε, ελευθερώθηκε, το πρόσωπο μου φώτισε αντανακλώντας τις ακτίνες της ψυχής σου!
Βγήκε, ελευθερώθηκε, το πρόσωπο μου φώτισε αντανακλώντας τις ακτίνες της ψυχής σου!
Λατρεύεις το χαμόγελο μου λες, που εσύ μου το ξανάφερες στα χείλη μου και στη ζωή μου δικαιολογώντας πάντοτε τα λάθη που το είχανε στερέψει! Με τον μοναδικό σου τρόπο ξέρεις να με καθυσηχάζεις και να με σηκώνεις όταν το νου μου αναστατώνουν άγχη και πληγές καλά στιγματισμένες! Με τα χάδια σου τα τρυφερά και λόγια όμορφα, έξυπνα σοφά, σβηστήρας γίνεσαι και τις σκουριές μου, με τρόπο μαγικό τις σβήνεις!
Και αν το πάθος καταλαγιάζει με το πέρασμα του χρόνου, η αγάπη είναι αυτή που ακόμα μας ενώνει.
Για όλα αυτά και αν δε σου φτάνουν ζητά μου, έχω πολλά ακόμα να σου πω γιατί σε ξεχωρίζω.
Μα από όλα το πιο ξεχωριστό είναι γιατί μου επιτρέπεις μέσα από σένα, εμένα πρώτα να αγαπώ! Γιατί στον έρωτα όπως κάποτε μου είπες σε εκείνο το ακρογιάλι, τον εαυτό σου ερωτεύεσαι, γιατί μέσα από αυτόν είτε που θα ξαναγεννηθείς είτε που θα καταστραφείς. Μα εγώ στο πλάι σου κάθε αυγή, σε σένα το χρωστάω πως ξαναγεννιέμαι!
