Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Ναι..εντάξει.
Να μιλήσουμε.
Να πούμε.
Να εξηγήσουμε…
Να επαναπροσδιορίσουμε.
Τι είπες;
Πονάς;
Και γω.
Ε και;
Θα αλλάξει κάτι;.
Ναι.
Θα αλλάξει.
Όχι ο τρόπος που σκέφτεσαι.
Αλλά ο τρόπος που δέχεσαι.
Και τώρα αναρωτιέσαι αν μπορώ να συνεχίσω ακόμη να δέχομαι.
Όλο δέχομαι…όλα δείχνουν πως ευελπιστείς στο ίδιο.
Τώρα παίζεις τα ζάρια κι ελπίζεις σε εξάρες.
Δεν πιστεύω στη τύχη.
Αλλά στην πραγματικότητα.
Δεν υπάρχουν εξηγήσεις.
Υπάρχουν εξαιρέσεις στον πόνο.
Κάτι μικρές αιχμές,
που μπαίνει ο πόνος χωρίς να με ρωτήσει.
Και εγώ δεν παύω να πονάω.
Κι εσύ νομίζεις πως σε τιμωρώ.
Μα εγώ δεν είμαι η πληγή που επιδιώκω, να σου αφήνω σημάδια.
Μη ζητάς να αλλάξουν όλα.
Δεν αλλάζουν.
Μη ζητάς να σε καταλαβαίνω πάντα.
Δεν μπορώ…
Μόνο αν θες ψάξε με…
Και κοίταξε με.
Στο βάθος των ματιών μου θα με συναντήσεις…
Μα δεν ξέρω αν θέλω να μείνω.
Δεν είναι θέμα αντοχής αλλά θέμα
επιλογής.
Πέτα τα ζάρια.
Δεν είναι η μέρα σου…
Για αυτό φύγε από ότι δεν μπορείς να αντέξεις!!!
