Γράφει η Ντέμη Κάργατζη
Είχε τα γενέθλιά της. Δεν τα γιόρτασε. Ίσως αργότερα. Ίσως η είσοδος στο πανεπιστήμιο να ήταν το γενέθλιο δώρο της. Μα ήταν τα γενέθλιά της κι εκείνη ήταν μόνο δεκαεπτά.
Ήθελε να βγει να ξεσκάσει, να πάρει λίγο αέρα, να μείνει έξω μέχρι το πρωί, να δει το πρώτο φως του ήλιου το ξημέρωμα. Το αίμα των παιδιών βράζει.
Για παιδιά πρόκειται. Μα πώς. Δίχως έννοιες, δίχως διαβάσματα, δίχως εξετάσεις. Ήθελε το τίποτα. Εκείνο το τίποτα που φάνταζε τόσο σπουδαίο κι ονειρικό.
Λίγο υπομονή ακόμα. Κι άλλο λίγο. Θα τελειώσουν αυτές οι εξετάσεις, θα τελειώσουν αυτές οι βάναυσες μέρες. Όλοι οι νέοι αυτό ποθούν.
Κι αυτό, όχι γιατί ο στόχος τους είναι η ιατρική, η νομική ή η εκάστοτε σχολή αλλά γιατί όταν το «κουδούνι» χτυπήσει για τελευταία φορά, ακούγεται σαν καμπάνα που χαρμόσυνα σημαίνει την αρχή μιας καινούργιας ζωής.
Τι όμορφο που ακούγεται! Μια καινούργια ζωή. Το καινούργιο δε χωρεί λάθη, χωρά μόνο επιτυχίες, χαρές, χαμόγελα. Το καινούργιο σημαίνει πως αφήνεις το παλιό πίσω σου μια κι έξω, μια για πάντα.
Μα εκείνη δεν πέτυχε το στόχο της. Ήταν να πέσει να πεθάνει κι ήταν μόνο δεκαεπτά. Ούτε το τίποτα, ούτε η καινούργια ζωή, μόνο ένα κενό που πουθενά δεν οδηγεί. Και τώρα;
Είναι βαριά αυτή η αποτυχία να τη σηκώνεις στους ώμους σου. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι γρήγορα και με δύναμη να την αποτινάξεις από πάνω σου.
Κανένας δισταγμός, μην το σκέφτεσαι. Τόσο κλισέ αλλά τόσο μεγάλη αλήθεια. Δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου. Μη χρεώνεσαι αποτυχίες, να χρεώνεσαι προσπάθειες.
Να προσπαθείς για το στόχο σου και για τον εαυτό σου –αν το θες- όχι για τους άλλους, όχι γιατί θες να κρεμάσεις επάνω σου την ταμπέλα της επιτυχίας να τη βλέπουν οι άλλοι.
Αυτός που νοιάζεται για την επιτυχία σου, δε νοιάζεται για την ευτυχία σου. Αυτός που νοιάζεται για την ευτυχία σου, νοιάζεται για σένα.
Δεν χωρούν λοιπόν ηττοπάθειες εδώ. Τσαμπουκάς, ψυχή και δύναμη.
Ξαναπροσπάθησε μόνο αν το θες πολύ. Μόνο αν σε νοιάζει ο εαυτός σου κι όχι η επιτυχία. Πάντα με αυτογνωσία. Ο εαυτός σου είναι μοναδικός, δεν υπάρχει άλλος σαν κι αυτόν, οπότε πάψε να τον συγκρίνεις.
Ψάξε, μάθε τι μπορείς και τι όχι. Δεν είναι μεμπτό που κάποια πράγματα δεν τα μπορείς. Μην κλάψεις για κείνα. Κλάψε για εκείνα που μπορούσες, τα ήθελες και δεν τα έκανες. Εσύ μόνο ξέρεις. Μέσα σου ξέρεις.
Ξαναπροσπάθησε. Αυτή τη φορά για εσένα. Στους στόχους που απέτυχες να κλείνεις το μάτι και να λες «εμείς οι δυο θα τα ξαναπούμε».
