Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Αν είσαι άνθρωπος με καλή διάθεση, που θέλεις να βλέπεις πάντα το καλό στους άλλους και να τους δικαιολογείς, δεν σου έχω καλά νέα. Γιατί, φίλε μου, η συνεχής προσπάθεια να καταλάβεις τον τρόπο που σου φέρονται οι άλλοι κουράζει.
Είναι ωραίο να ακούμε τους άλλους, αλλά όλα έχουν και ένα όριο. Υπάρχει πάντα μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην καλοσύνη και στην εκμετάλλευση.
Είναι η στιγμή που λες: «Σταματώ να καταλαβαίνω μόνο εγώ και θέλω πλέον να με καταλαβαίνουν και οι άλλοι».
Γιατί, αν άγεσαι και φέρεσαι από τις δικαιολογίες των άλλων, χάνεις τον εαυτό σου.
Σε μια σχέση —φιλική, ερωτική, επαγγελματική— η κατανόηση πρέπει να είναι αμφίδρομη και όχι μονόπλευρη. Αν, φυσικά, θέλουμε να μιλάμε για μια υγιή και ισότιμη σχέση και όχι για μια σχέση στην οποία ο ένας γίνεται υποχείριο του άλλου.
Η ισότιμη σχέση προϋποθέτει όρια. Θέλει να μην δίνεις στον άλλον την ευκαιρία να σε χειριστεί. Εκτός κι αν έχεις την ψυχοσύνθεση του Γκάντι και αστείρευτη υπομονή να δικαιολογείς συμπεριφορές που δεν σου ταιριάζουν.
Στην προσπάθειά σου αυτή θα συναντήσεις εμπόδια, γιατί θα αναγκαστείς να ξεβολέψεις πολλούς, μιλώντας τους στη γλώσσα που καταλαβαίνουν. Το σημαντικότερο, όμως, που θα καταφέρεις είναι να δείξεις ότι είσαι κι εσύ άνθρωπος που πρέπει και αξίζεις να σε φροντίζουν και όχι ο καλός Σαμαρείτης που δεν παρεξηγεί ποτέ κανέναν.
Στο κάτω κάτω, αν δεν μπορούν να σε έχουν με ίσους όρους, καλύτερα να μην σε έχουν καθόλου.
Και εσύ επίσης…
