Γράφει η Κατερίνα Παπαδοπούλου
Μας μαθαίνουν από μικρούς να μην δείχνουμε τις αδυναμίες μας. Να μην αφήνουμε κανέναν να δει ότι πονάμε, ότι φοβόμαστε, ότι κουβαλάμε φορτία που μας βαραίνουν. Ο κόσμος γύρω μας είναι γεμάτος με πανοπλίες. Πανοπλίες από κυνισμό, ειρωνεία, αποστασιοποίηση. Όσο πιο ψυχρός, τόσο πιο δυνατός, λένε.
Αλλά εγώ δεν το πιστεύω.
Γιατί η πραγματική δύναμη δεν κρύβεται στην ψυχρότητα, αλλά στην ικανότητα να νιώθεις. Να αφήνεις την καρδιά σου να εκτεθεί, ακόμα κι όταν ξέρεις πως μπορεί να σπάσει. Η ευαισθησία είναι επανάσταση, γιατί πάει κόντρα στη λογική του «προστατεύσου, μην εμπιστεύεσαι, μη δίνεσαι». Είναι η επιλογή να ζεις με ανοιχτή καρδιά, σε έναν κόσμο που σου μαθαίνει να την κλείνεις.
Ο κυνισμός είναι εύκολος. Είναι ένας τρόπος να αποφύγεις τον πόνο. Να μην νοιάζεσαι, να μην δίνεσαι. Μα τι ζωή είναι αυτή; Μια ζωή χωρίς αγγίγματα, χωρίς βαθιές ανάσες, χωρίς δάκρυα που γεννιούνται από ευτυχία ή λύπη;
Η ευαισθησία είναι επιλογή. Είναι το να βλέπεις τον κόσμο και να τον νιώθεις. Να δίνεις σημασία στις λεπτομέρειες, να απλώνεις το χέρι σου ακόμα κι όταν δεν σου το ζητάνε, να κάνεις χώρο στην καρδιά σου για άλλους ανθρώπους. Δεν είναι αδυναμία· είναι θάρρος.
Σε έναν κόσμο που αποθεώνει την επιφανειακή δύναμη, η ευαισθησία είναι το πραγματικό στοίχημα. Είναι εκείνη η φωτιά που αρνείται να σβήσει, ακόμα κι όταν φυσάει δυνατά. Είναι η αλήθεια μας, η ανθρωπιά μας, αυτό που μας ξεχωρίζει.
Κι αν ποτέ νιώσεις ότι η ευαισθησία σου σε βαραίνει, θυμήσου: είναι αυτή που σου δίνει το προνόμιο να ζεις αληθινά. Να συνδέεσαι, να νιώθεις, να αφήνεις αποτυπώματα. Και αυτό, είναι η πιο γενναία πράξη επανάστασης που μπορείς να κάνεις.
