Οι πολυτραγουδισμένοι στίχοι από το Πόρτο Ρίκο που περνάει σαν μουσική δάδα από γενιά σε γενιά εκφράζοντας τη βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου να ζήσει τα όνειρα του και τα θέλω του ελεύθερος από τα δεσμά τις συμβάσεις και τους συμβιβασμούς μιας μικροαστικής ζωής. Ξέρετε ποιο είναι το ωραίο; Πιστεύω αλήθεια ότι ο καθένας από μας που έβγαζε το λαρύγγι του και έδινε την ψυχή του την ώρα που τραγουδούσε τους στίχους ή έκανε εμφατικές δηλώσεις περί ανεξαρτησίας το εννοούσε ότι θα διαφέρει από τη μάζα και θα επιλέξει τον μοναχικό δρόμο της ανεξαρτησίας από την μποτιλιαρισμένη λεωφόρο της ασφάλειας και των συμβιβασμών.
Μεταφερόμαστε μια εικοσαετία μετά. Πόσοι από μας ακολούθησαν τα νεανικά τους θέλω; Πόσοι από μας την κρίσιμη στιγμή που βρεθήκαμε στο σταυροδρόμι των επιλογών δεν επιλέξαμε τον σίγουρο δρόμο; Την απάντηση την ξέρουμε. Ελάχιστοι. Τον λόγο τον ξέρουμε επίσης. Θέλει ψυχή και γερό πετσί ν’ αντέξεις το τίμημα μιας αντισυμβατικής ζωής, όντας στο περιθώριο της καθημερινότητας.
Οι άνεμοι της ελευθερίας και του ανέφικτου δεν είναι εύκολη υπόθεση φίλοι μου. Οι ριπές τους σου χαράζουν πρόσωπο και ψυχή και τα καχεκτικά πνευμόνια εκπαιδευμένα σε μικρές ανάσες καθημερινότητας δεν αντέχουν την ορμή αυτών των ανέμων. Είναι λογικό και προτιμότερο να είσαι σκυμμένος φορώντας τα πανωφόρια της ασφάλειας και να την βγάζεις καθαρός. Σκεφτείτε το. Βλέπουμε ζωές λογοτεχνών, καλλιτεχνών, επιστημόνων και πολιτικών και στεκόμαστε στην δόξα που κέρδισαν. Το τίμημα της δόξας πληρωμένο με στερήσεις, απογοητεύσεις, απώλεια της σωματικής και ψυχικής υγείας ή ακόμα και με την ίδια την ζωή κάνουμε πως δεν το βλέπουμε.
Περνώντας τα χρόνια έκανα τις επιλογές μου. Από το ν’ αλλάξω τον κόσμο που ήθελα στη νιότη μου κατέληξα στο να προσπαθώ να μην το κάνω χειρότερο. Αυτές είναι οι δικές μου Θερμοπύλες. Δεν ξέρω αν είναι τίμιος αγώνας ή απλά ένα βολικό άλλοθι πασπαλισμένο με ενοχικές εκλογικεύσεις. Θα φανεί στην πορεία μάλλον. Καθήμενος στον βράχο της ασφάλειας μου κοιτάω με αγωνία και περηφάνια τα ελάχιστα ανθρώπινα καρυδότσουφλα να παλεύουν με τα κύματα των ονείρων τους και ελπίζω ότι στον μακρινό ορίζοντα της ελευθερίας τους θα υψώσουν το λευκό πανί.
