Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Πάντα νοιαζόμουν για τους γύρω μου. Πάντα για τους άλλους. Όλα για τους άλλους. Το μέλημά μου, κάθε μέρα ήταν πως θα κάνω τους ανθρώπους να γελάνε. Μου άρεσε να είμαι εγώ η αιτία του γέλιου τους κι ας γινόμουν κλόουν για χάρη τους.
Όταν κάποιος με είχε ανάγκη, πριν καν με ζητήσει, ήμουν εκεί, γιατί τους είχα ψυχολογήσει όλους, τους είχα βάλει στη ζωή μου και τους είχα μάθει. Τους καταλάβαινα από τον τρόπο που θα μου έλεγαν έστω και μια λέξη ή από το πώς θα με κοιτούσαν.
Ότι και να ήθελε ο καθένας τους, εγώ παρούσα να τους ανεβάσω τη διάθεση, να τους εμψυχώσω, να τους συμπαρασταθώ, να τους στηρίξω, να τους δώσω δύναμη, ώσπου αντιλαμβανόμουν σιγά σιγά στην πάροδο του χρόνου να εξαντλούμαι. Να χάνεται όλη μου η ενέργεια και ο χρόνος για τους γύρω μου και όταν πια χρειάστηκα κι εγώ μια φορά τη βοήθεια τους, συνειδητοποίησα ότι δεν είχα την αντιμετώπιση που περίμενα. Με ανόητες δικαιολογίες ξεγλίστρησαν και, από τους πολλούς που είχα δίπλα μου, έμειναν ελάχιστοι.
Εγώ τους παραμέρισα. Δε χρειάζομαι ένα τσούρμο άτομα κούφια, αλλά άτομα που να αλληλοσυμπληρωνόμαστε. Καιρός λοιπόν να αναπληρώσω το χαμένο χρόνο για τον εαυτό μου και να του χαρίσω αυτά που στερήθηκε. Του χρωστάω πολλά. Με τους υπόλοιπους έχω ξεχρεώσει.
