Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μη σε νοιάζει να έχεις πολλούς ανθρώπους γύρω σου. Οι πολλοί κάνουν φασαρία, όχι πάντα ουσία. Μαζεύονται εύκολα στις καλές μέρες, στα τραπέζια, στα γέλια, στις φωτογραφίες που δείχνουν πόσο “γεμάτη” είναι δήθεν η ζωή σου. Κι ύστερα, μόλις σκοτεινιάσει λίγο μέσα σου, χάνονται σαν καπνός από ανοιχτό παράθυρο.
Με τους λίγους να μείνεις.
Με εκείνους τους ανθρωπένιους.
Αυτούς που δεν τρομάζουν όταν σε δουν κουρασμένο, θυμωμένο, διαλυμένο. Που δεν θέλουν μόνο την εύκολη εκδοχή σου. Που δεν σε μετρούν με το πόσο χρήσιμος, χαρούμενος ή βολικός είσαι για τη ζωή τους.
Να κρατήσεις εκείνον που θα σου χτυπήσει την πόρτα χωρίς λόγο, μόνο επειδή “κάτι του είπε” πως δεν είσαι καλά. Εκείνον που θα κάτσει δίπλα σου χωρίς να πιέζει τη σιωπή σου να μιλήσει. Που δεν θα σε κάνει να ντρέπεσαι για τις ρωγμές σου.
Οι αληθινοί άνθρωποι δεν είναι τέλειοι. Έχουν κι αυτοί νεύρα, λάθη, απότομες στιγμές, πληγές που στάζουν ακόμα. Αλλά έχουν κάτι σπάνιο. Καρδιά που δεν αλλάζει εύκολα στρατόπεδο. Δεν γίνονται ξένοι με την πρώτη δυσκολία.
Ξέρεις πόσο πολύτιμο είναι αυτό σήμερα;
Σε μια εποχή που οι άνθρωποι αλλάζουν σχέσεις, φιλίες, ζωές και συναισθήματα σαν ρούχα βιτρίνας, το να βρεις κάποιον σταθερό είναι σχεδόν θαύμα.
Γι’ αυτό σου λέω.
Μην κυνηγάς παρέες που μοιάζουν εντυπωσιακές. Μην ψάχνεις ανθρώπους που ξέρουν μόνο να φαίνονται. Εκείνοι συνήθως εξαφανίζονται πρώτοι όταν πέσει το φως.
Με τους λίγους να μείνεις.
Με αυτούς που ξέρουν να αγαπούν χωρίς θόρυβο. Που δεν χρειάζονται κοινό για να σταθούν δίπλα σου.
Με τους ανθρωπένιους φίλε μου.
Γιατί στο τέλος της ζωής, αυτοί μόνο μένουν όρθιοι δίπλα σου όταν όλα τα άλλα γκρεμίζονται.
