Γράφει ο Δημήτρης Καραγιάννης
Κράτα με σφιχτά στην αγκαλιά σου. Όχι θεατρικά, όχι για να φανεί. Κράτα με όπως κρατάς κάτι που δεν θέλεις να χαθεί. Ποιος σου είπε πως οι άντρες δεν χρειάζονται μια σφιχτή αγκαλιά που να κουμπώνει; Ποιος αποφάσισε ότι πρέπει πάντα να στεκόμαστε όρθιοι, ατσαλάκωτοι, άτρωτοι, χωρίς να λυγίζουμε ποτέ;
Κι όμως, υπάρχουν στιγμές που κι εμείς θέλουμε να αφήσουμε το βάρος. Να μη μιλήσουμε. Να μη λύσουμε τίποτα. Να μην εξηγήσουμε γιατί κουραστήκαμε. Μια αγκαλιά αληθινή δεν ζητά απαντήσεις. Δεν κάνει ερωτήσεις. Είναι εκεί και λέει όλα όσα δεν βρίσκουμε τρόπο να πούμε.
Δεν θέλω να με κρατήσεις για να με σώσεις. Θέλω να με κρατήσεις για να αναπνεύσω. Για να νιώσω πως δεν χρειάζεται να παίζω τον δυνατό. Πως μπορώ για λίγο να ακουμπήσω πάνω σου και να μην απολογηθώ γι’ αυτό. Να χαμηλώσω άμυνες χωρίς να φοβηθώ πως θα το πληρώσω.
Οι άντρες δεν είμαστε πέτρα. Είμαστε άνθρωποι που έμαθαν να σφίγγουν τα δόντια και να προχωρούν. Μα καμιά φορά, μια αγκαλιά που κουμπώνει σωστά κάνει περισσότερα απ’ όλες τις συμβουλές του κόσμου. Μας θυμίζει πως επιτρέπεται να νιώθουμε. Πως δεν χάνουμε την αξία μας όταν μαλακώνουμε.
Κράτα με σφιχτά, όχι για να με κρατήσεις κοντά σου από φόβο. Αλλά γιατί θέλω να είμαι εκεί. Γιατί διάλεξα να είμαι. Και μέσα σε αυτή την αγκαλιά, δεν είμαι ο άντρας που πρέπει να αντέχει. Είμαι απλώς εγώ. Κι αυτό, για μια φορά, είναι αρκετό.
