Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Λένε ότι είμαι παράξενη.
Στην πραγματικότητα, θέλω να είμαι «εγώ».
Χθες, εντελώς τυχαία, άκουσα που με αποκάλεσαν έτσι.
Παράξενη…
Γιατί να μην είμαι;
Ο καθένας κάτι είναι.
Δεν υπάρχει κάτι που να με ενοχλεί αν είμαι.
Ο κόσμος λέει.
Εγώ ξέρω…
Ξεχωρίζω στο πλήθος, δημιουργώ συμπάθειες και αντιπάθειες οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας και της νύχτας.
Πληροφορίες μπορώ να αντισταθώ.
Να ανταποκριθώ σε όλα.
Τα βήματά μου αφήνουν ίχνη πάντοτε.
Αυτό με κάνει παράξενη.
Με πλησιάζουν εχθροί, μα αν τους κοιτάξω στα μάτια, θα εξαφανιστούν.
Ο δικός μου δρόμος είναι χαραγμένος, ξεκάθαρος, χωρίς εμπόδια και σκαλώματα.
Αν σκεφτώ να κοιτάξω πίσω μου, θα χάσω χρόνο για την πολύτιμη πορεία μου.
Έχω επιλέξει αυτόν που με ξεχώρισε και με έκανε τόσο δυνατή.
Δεν με υποβιβάζει, ούτε μου βάζει από αυτές τις ύπουλες τρικλοποδιές των ανδρών στις συντρόφους τους.
Αυτές που χάνουν αθώα τα όνειρά τους.
Δεν θέλω κόσμο πολύ γύρω μου.
Κι αν με ζορίζουν κάποιοι, δεν κατάφεραν ποτέ να με νικήσουν.
Τους έχω δώσει το δικαίωμα να δοκιμάσουν.
Με προστατεύω, ακόμα και από «αγέλες» που λέω καλημέρα.
Το ίδιο κάνω και για όσους αγαπώ.
Κάποιες φορές, στην προσπάθεια να υπερασπιστώ ακόμα και αυτούς, «τραυματίζομαι».
Κλαίω χωρίς να με δει κανείς, ούτε το ταίρι μου.
Ο χρόνος είναι πολύτιμος στη δική μου ζωή.
Πρέπει να μάθω να επιβιώνω δίχως αλητείες, ψευτιές, υποκρισίες, δολοπλοκίες.
Σε αυτούς που ξεχωρίζω, μαθαίνω πως η ζωή δεν είναι παιχνίδι αλλά επιβίωση — αγώνας για επιβίωση.
Πως αν πεινάς, ψάχνεις τις λύσεις.
Πως αν διψάς, περπατάς μέχρι να βρεις νερό.
Πως αν πονάς, γλείφεις τις πληγές σου.
Πως πάντα θα γυρίζεις πίσω μόνο για να δεις αν κινδυνεύεις.
Πως δεν έχουν όλοι καλές προθέσεις.
Αντιλαμβάνομαι πως σπάνια είναι τόσο καλές.
Κάποιοι στη ζωή είναι επιπόλαιοι και συνάμα επικίνδυνοι.
Οι μάχες μου όμως θα γίνουν πιο δυνατές.
Δεν κάνω κακό αν δεν μου κάνουν.
Είμαι παράξενη από επιλογή.
Μην τρέφετε αυταπάτες.
Δικαίωμα.
