Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Δεν μου αρέσει να με συγκρίνουν με άλλους.
Και αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος που κάνουν οι γονείς στα παιδιά τους, συμβάλλοντας στη χαμηλή αυτοεκτίμηση, η οποία τους ακολουθεί για την υπόλοιπη ζωή τους.
Τον εαυτό μου ποτέ δεν μπήκα στη διαδικασία να τον συγκρίνω με κανέναν.
Ο καθένας από εμάς είναι ένα ξεχωριστό ον, με διαφορετικά χαρίσματα και ταλέντα, μεγαλωμένο με διαφορετικές αξίες και απόψεις, τα οποία τον μετέτρεψαν στο άτομο που είναι σήμερα.
Έχω μάθει να εκτιμώ τον εαυτό μου για τα εμπόδια και τις δυσκολίες που πέρασε.
Για τις φορές που έπεσε στο κενό αλλά βγήκε αλώβητος, με περισσότερη θέληση και πείσμα για ζωή.
Για τις φορές που αρνήθηκε τον εύκολο δρόμο και προτίμησε να στηριχθεί στις δικές του δυνάμεις.
Για τις φορές που του φώναζαν όλοι «όχι» και προτίμησε το «ναι» της καρδιάς και του ενστίκτου του, πηγαίνοντας κόντρα στα θέλω των άλλων.
Άλλωστε, η ζωή μου μου ανήκει.
Εγώ έχω τον πρώτο, καθώς και τον τελευταίο λόγο σε αυτήν.
Για ό,τι έχει καταφέρει —ό,τι ονειρεύτηκε και πέτυχε ο ίδιος— στηριζόμενος αποκλειστικά στις ικανότητές του.
Για τους παραπάνω λόγους, δεν χρειάζεται να με συγκρίνω για να με εκτιμώ.
Η σύγκριση σχετίζεται με τη ζήλια, και αυτή η λέξη δεν υπάρχει στην προσωπικότητά μου.
Έχω μάθει να θαυμάζω και όχι να ζηλεύω.
Θαυμάζω την επιμονή, την προσπάθεια και τη θέληση των ανθρώπων να πετύχουν τα όνειρά τους.
Αποτελούν για μένα παραδείγματα μίμησης κι όχι σύγκρισης.
Αν μπεις στη διαδικασία να συγκρίνεις με άλλους τον εαυτό σου, τον έχεις χάσει.
Κι εγώ δεν τον έχασα ποτέ.
Απλά κάποτε πίστευα ότι τον γνώριζα.
Μα έκανα λάθος.
Πέρασαν χρόνια μέχρι να συστηθούμε πραγματικά.
Κι από τότε έμαθα να τον αγαπώ, να τον φροντίζω και να τον προστατεύω.
