Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Πειράζει, για μια φορά πειράζει.
Μην περιμένεις να σου πω το συνηθισμένο μου “δεν πειράζει αγάπη μου”, μην περιμένεις τίποτα παλιό να βγάλω από τα χείλι μου.
Τα πάντα πειράζουν πια, οτιδήποτε και αν δεν κάνεις, οτιδήποτε λες μα δεν πραγματοποιείς ποτέ. Ας ήταν και σε λίγο, ας μην ήταν αμέσως, τότε δεν θα πείραζε μα τώρα δεν υπάρχει ετούτη η λέξη γραμμένη στο στόμα μου. Πάει έσβησε και εκείνη μαζί με εσένα που χάθηκες μέσα στις λέξεις σου, μέσα στις πράξεις σου που ποτέ δεν πήραν λίγη ζωή.
Κρίμα, κρίμα για εκείνες τις λέξεις που ξεστόμιζες και εκείνες περίμεναν να γίνουν πραγματικότητα, είχαν όνειρα, ήλπιζαν πως θα βγουν να χορέψουν μέσα στη νύχτα εκείνο το μαγικό χορό που τους πρότεινες τόσο παθιασμένα, τόσο μοναδικά. Κρίμα!
Δεν πειράζει για εσένα αγάπη μου, μόνο για εσένα που είσαι μέσα στο βάλτο σου βουτηγμένος και δεν λες να βγεις μα παραμένεις κολλημένος εκεί, κολλημένος για να μην πούμε πως άλλαξες, πως άλλαξες λέει και έγινες άνθρωπος με ψυχή που σκέφτεται έστω και λίγο τους ανθρώπους γύρω του.
Μείνε εκεί, πειράζει ή όχι το ξέρεις εσύ.
Το ξέρεις;
Ανάθεμα αγάπη μου, ανάθεμα αν γνωρίζεις τι ξέρεις.
Πανάθεμά σε, πειράζει!
