Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
“Δεν ξέρω πώς γίνεται να μην την ήξερα τόσο χρόνια..”
Α ρε Μάνο, καβατζάραμε τα 45, κι ακόμα δεν έμαθες!
Τον άνθρωπο θα τον καταλάβεις στο διαζύγιο, τον αδερφό στην κληρονομιά, το φίλο στα δύσκολα, την ερωμένη το καλοκαίρι, και τον εαυτό σου όταν θα πιάσεις πάτο!
Νόμος απαράβατος!
Τι να σου κάνουν ρε φίλε οι αγκαλιές και τα σαλιαρίσματα, όταν όλα είναι καλά. Την ώρα που θα της πεις το “τέλος” θα καταλάβεις ποια είναι. Κι ανάλογα τον εγωισμό και τα εναπομείναντα συναισθήματα, θα δεις την κατίνα(κάθε φύλου) που κρυβόταν μέσα της. Εκεί θα δεις την γλυκιά μέχρι τότε συμβία σου ή τον μέχρι τότε ιδανικό σου σύντροφο, να βγάζει τόσο δηλητήριο, όσο δεν υποψιάστηκες ποτέ πως υπάρχει στην ανθρωπότητα.
Έναν άνθρωπο τον μαθαίνεις στο χωρισμό. Εκεί που θα θυμηθεί τι είχες κάνει ή δεν είχες κάνει πριν 10 χρόνια, ένα πρωί του Γενάρη. Εκεί που θα θυμηθεί όλα όσα άφησε κάποια στιγμή πίσω για εσένα.
Θα μάθεις για τον εαυτό σου πράγματα που δεν φαντάστηκες καν!
Και τι σου μένει να κάνεις;
Ανάλογα τα κουράγια σου και τις αντοχές σου.
Γιατί κακά τα ψέματα, από το zen και το διαλογισμό στο “πουτάνα όλα”, η απόσταση είναι μια λάθος λέξη και μια στραβή ματιά.
ΥΓ. Τα παιδιά τα αφήνουμε απ’ έξω! Δεν χωρίζουμε από τα παιδιά μας, χωρίζουμε από το γάμο μας!
