Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Παλιά το ρίσκο ήταν ένστικτο. Τώρα είναι απόφαση.
Παλιά έμπαινες. Έφευγες. Άλλαζες. Έλεγες «πάμε» πριν προλάβεις να ρωτήσεις «πού».
Δεν ήσουν πιο γενναία.
Απλώς δεν ήξερες ακόμα αρκετά για να φοβάσαι σωστά.
Μετά έμαθες.
Έμαθες πόσο κοστίζει ένας λάθος άνθρωπος. Μια λάθος δουλειά. Ένα «κάτσε λίγο ακόμα» εκεί που έπρεπε ήδη να έχεις σηκωθεί να φύγεις. Έμαθες κυρίως πόσο κοστίζει να προδίδεις αυτό που θέλεις για να κρατήσεις κάτι που κατά βάθος δεν θέλεις πια.
Και ναι, έφαγες τα μούτρα σου. Κανονικά. Χωρίς ποιητικές μαλακίες περί μαθημάτων και ευγνωμοσύνης. Κάποιες φορές δεν παίρνεις μάθημα. Παίρνεις τα κομμάτια σου και φεύγεις.
Μόνο που κάπου εκεί συνέβη κάτι που δεν περίμενες. Δεν έγινες πιο φρόνιμη. Έγινες πιο συγκεκριμένη.
Τώρα ξέρεις τι μπορεί να πάει στραβά. Ξέρεις ποιος μπορεί να φύγει. Ξέρεις τι μπορείς να χάσεις. Ξέρεις και πόσο γαμημένα δύσκολο είναι να ξαναρχίζεις.
Και; Θα ζήσεις με χειρόφρενο επειδή έμαθες τι παθαίνεις όταν τρέχεις;
Όχι.
Απλώς τώρα δεν τρέχεις παντού. Διαλέγεις δρόμο. Διαλέγεις ανθρώπους. Διαλέγεις μάχες. Διαλέγεις και γκρεμούς.
Και όταν αποφασίζεις να κάνεις το άλμα, “το πιο μεγάλο από τη φθορά”, δεν είναι επειδή δεν είδες το κενό. Το είδες. Το μέτρησες. Το φοβήθηκες.
Και το έκανες.
Αυτή είναι η διαφορά.
Παλιά το ρίσκο ήταν ένστικτο. Τώρα είναι απόφαση.
Παλιά έπεφτες επειδή δεν ήξερες. Τώρα μπορεί να πέσεις ξανά. Μόνο που αυτή τη φορά ξέρεις ακριβώς τι κάνεις.
Και δεν ζητάς από κανέναν να σε σώσει.
Ούτε καν από τον παλιό σου εαυτό.
