Blog

Γράφει η Πράξια Αρέστη

Απόλυτη ησυχία και σήμερα στο μικρό μου δυαράκι. Το μόνο που ακούγεται είναι το καινούργιο ρολόι τοίχου. Δεν το αγόρασα.
Ήταν δώρο. Μα ποιος κάνει δώρο ρολόγια και γιατί;
Κάθε χτύπος του είναι σαν μια μικρή σουβλιά στο στήθος.
Τικ τακ, τικ τακ…

Ο χρόνος δεν κάνει ποτέ παύση. Δεν δείχνει σε κανέναν έλεος.
Αυτό το ρολόι μια μέρα θα το σπάσω. Να μην έχω καθόλου την αίσθηση και την ψευδαίσθηση του χρόνου.

Όμως, και πάλι όλα γύρω μου αλλάζουν, όλοι μεγαλώνουν και μαζί τους κι εγώ.
Ο χρόνος περνάει γρήγορα και τίποτα δεν μπορεί να με κάνει να το ξεχάσω. Μόνο αυτές οι όμορφες στιγμές με κάνουν χάνω την αίσθηση του χρόνου. Αυτές οι μικρές στιγμές με φίλους, με την οικογένεια, μα πιο πολύ με σένα που τόσο λατρεύω. Που τόσο μου λείπεις κάθε μέρα.

Και ο χρόνος που περνάει χωρίς εμάς με πειράζει κι αυτό το σπαστικό ρολόι συνεχώς μου το θυμίζει. Κάθε δευτερόλεπτο που περνάει ανήκει στο παρελθόν και δεν ξαναγυρνάει. Κάθε χαμένο λεπτό, κάθε χαμένη ώρα, κάθε χαμένη μέρα και βδομάδα χωρίς εσένα μου σκοτώνει όλο και περισσότερο την ελπίδα για το πότε και αν θα σε ξαναδώ. Και έχουμε χάσει ήδη τόσο πολύ χρόνο…

Η καρδιά μου στο στήθος χτυπάει δυνατά, φοβάμαι και πανικοβάλλομαι που σκέφτομαι ότι πρέπει να προσποιηθώ πώς δεν με πειράζει που είσαι άλλου, που δεν έχεις χρόνο για μένα, που δεν ξέρω πότε δε θα σε ξαναδώ. Πρέπει να υποκριθώ και σήμερα πώς δε με ενοχλεί που θα περάσει κι αυτή η βδομάδα και δε θα βρούμε λίγο χρόνο για μας.

Για να μη σε στεναχωρήσω, για να μην με πεις δραματική, για να μη φανώ ψυχολογικά ανισόρροπη, για να μη σε θυμώσω και εξαφανιστείς για πάντα.

Προσπαθώ από κάπου να βρίσκω την ελπίδα ότι όλο και κάτι θα αλλάξει. Όμως, κάθε μέρα εδώ και χρόνια όλα είναι ίδια. Με πολύ μικρά διαλείμματα που μου δίνουν μια ανάσα.

Είμαι αχάριστη ίσως. Γιατί έχω τα πάντα και συνεχώς σκέφτομαι το πόσο σε θέλω πιο πολύ στη ζωή μου. Ίσως τελικά να είμαι κι εγωίστρια.

Παλεύω με το χρόνο κάθε μέρα. Να μη σκέφτομαι πόσες στιγμές χάσαμε και τι θα μπορούσαμε να ζήσουμε. Να μη σκέφτομαι ότι θα περάσει κι άλλος τόσος χωρίς να σε νιώσω, να μη σκέφτομαι πόσο σε χρειάζομαι, πόσο χρειάζομαι τον έρωτα, το χαμόγελό σου, την τρέλα σου. Παίζω το ρόλο μου πολύ καλά και ο χρόνος κρυφά με κάνει λιώμα.

Αυτό ήταν. θα του βγάλω την μπαταρία. Πέθανες ρολόι. Δεν θα με τρελάνεις εσύ εμένα. Η ζωή θα φέρει όσα θα φέρει, ίσως μας εκπλήξει, ίσως όχι, όμως, για την ώρα το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σ’ αγαπώ, χωρίς να περιμένω.

Γιατί η αναμονή κάνει τον χρόνο ακόμη πιο αδυσώπητο. Αν κρατώ τον εαυτό μου απασχολημένο, ο χρόνος που περνάει θα πονάει λιγότερο. Θα ξεχνιέμαι κάπως. Και ξέρω ότι παρόλο που δεν χωράω στη ζωή σου, θα ήθελες να είμαι καλά.

BY:

praxia.aresti@gmail.com

#writinglikebreathing