Γράφει η Δανάη Χριστοδούλου
Κάποτε θα καταλάβεις πως δεν ήταν όλα ίδια. Δεν ήταν όλα απλώς στιγμές που πέρασαν και χάθηκαν. Υπήρχαν κάτι βράδια σαν κι αυτό, που ο αέρας σου χάιδευε το πρόσωπο και ένιωθες πως για πρώτη φορά δεν φοβάσαι τίποτα.
Εσύ να στέκεσαι όρθια, με το βλέμμα στον ορίζοντα, και εκείνος να οδηγεί χωρίς να ρωτάει πού πας, πού πηγαίνετε. Γιατί μερικές φορές το προορισμός δεν έχει σημασία. Σημασία έχει το χέρι που κρατά το τιμόνι και το χαμόγελο που σου φεύγει αυθόρμητα.
Δεν ήταν έρωτας εύκολος. Δεν ήταν από αυτούς που χωράνε σε λίγες λέξεις ή σε φωτογραφίες που προσπαθούν να δείξουν το τέλειο. Ήταν από αυτούς που σε ξεβολεύουν, που σε τρομάζουν λίγο, που σου θυμίζουν ότι μπορείς ακόμα να νιώσεις μέχρι το κόκαλο.
Αν το καλοσκεφτείς, αυτό είναι το μόνο που έχει αξία. Να έχεις κάποιον που δεν σου υπόσχεται παραδείσους, αλλά σου μαθαίνει πώς είναι να θες να μείνεις. Που σε κάνει να ξεχνάς ποιος ήσουν πριν τον γνωρίσεις. Που παίρνει τη βαριά σου καρδιά και τη στέλνει διακοπές.
Δεν θα σου πω ψέματα, δεν κρατούν όλα για πάντα. Μα οι στιγμές αυτές μένουν. Οι ώρες που ο ήλιος έδυε κι εσύ ήξερες ότι εκεί, μέσα σε αυτό το ανοιχτό αυτοκίνητο, ζούσες κάτι που δεν θα ξαναέρθει με τον ίδιο τρόπο. Και αυτό είναι το πιο ωραίο. Να το ξέρεις και να το ζεις ολόκληρη.
Γι’ αυτό μην ψάχνεις το τέλειο. Μην περιμένεις τον άνθρωπο που θα σου εγγυηθεί το πάντα. Ψάξε εκείνον που θα σου δώσει το τώρα χωρίς εκπτώσεις. Το βλέμμα που λέει «είμαι εδώ». Το φιλί που μυρίζει θάλασσα και φέρνει ένα καλοκαίρι μέσα σου, ακόμη κι όταν τελειώσει το κανονικό.
