Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Λίγο πριν χαθείς μου άφησες ένα γράμμα. Δεν έλεγε για πάντα, δεν έλεγε λίγο ακόμα. Μέσα σε όλα έγραφε ένα ξερό αντίο. Σαν να μην υπήρξαμε. Σαν να μην το νιώσαμε. Σαν να μην μπορούσαμε να το αντέξουμε.
Λίγο πριν χαθείς δεν είπες ούτε λέξη. Άφησες ένα ξερό γράμμα. Τόσο δειλός ήσουν τελικά. Τόσο μικρός που δεν άντεχες να μου πεις το τέλος κατάματα.
Λίγο πριν χαθείς για πάντα από τη ζωή μου με είχες χάσει ήδη. Γιατί με κούρασε να παλεύω να σώσω τις στιγμές μας.
Δεν υπήρχαν δάκρυα πάνω στο χαρτί, ότι ρομαντικό υπήρξε κάποτε ανάμεσα σε σένα και σε μένα έγινε στάχτη πολύ πριν κλείσεις την πόρτα πίσω σου.
Και δεν έχω κάτι να σου συγχωρέσω, δεν έχω κάτι για να σε δικαιολογήσω.
Δεν θα μείνεις ανεξίτηλα χαραγμένος στην καρδιά μου. Θα είσαι για πάντα ένας περαστικός που δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να προσπαθήσει για να γίνει μόνιμος.
Λίγο πριν χαθείς για πάντα από τη ζωή μου να θυμάσαι πως δεν προσπάθησες αρκετά γιατί δεν ήθελες και πως το γράμμα που μου άφησες έμεινε σχεδόν αδιάβαστο γιατί οι λέξεις που μου έγραψες δεν έπειθαν ούτε εσένα για το αντίο.
Ούτε καλή συνέχεια, ούτε καλή τύχη στους δειλούς.
