Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Υπήρξαν χρόνια που περπατούσα σαν να κουβαλούσα έναν ολόκληρο χειμώνα στην πλάτη μου. Κάθε μέρα κάτι να αντέξω. Κάτι να σκεφτώ υπερβολικά. Κάτι να φοβηθώ. Έδινα χώρο σε πράγματα που σήμερα βλέπω καθαρά πως δεν ήταν τόσο μεγάλα όσο τα έκανα μέσα μου.
Σήμερα, όταν κοιτάζω πίσω, δεν αναγνωρίζω πάντα εκείνη τη γυναίκα.
Όχι γιατί άλλαξαν όλα. Δεν άλλαξαν. Οι δυσκολίες υπάρχουν ακόμα. Οι άνθρωποι επίσης. Απλώς εγώ σταμάτησα να μπαίνω με τον ίδιο τρόπο μέσα σε όλα.
Κάποτε έπαιρνα τα πάντα πάνω μου. Σαν να ήταν δική μου δουλειά να τα λύσω όλα, να τα κρατήσω όλα, να τα αντέξω όλα. Δεν ήταν.
Ο δρόμος μου άλλαξε όταν άρχισα να αφήνω κάτω ό,τι δεν είναι δικό μου. Δεν είναι εύκολος δρόμος. Αλλά είναι πιο καθαρός. Έχει λιγότερο θόρυβο. Και αυτό αρκεί.
Δεν κάθομαι πια να αναλύω κάθε σκέψη. Δε δίνω χώρο σε σενάρια που φτιάχνει το μυαλό από μόνο του. Αν κάτι δε στέκει, το βλέπω και το αφήνω. Δεν το κάνω θέμα.
Γιατί αυτός ο δρόμος δε χωράει πράγματα που δεν είναι αληθινά. Δε χωράει φόβους που μεγαλώνουν χωρίς λόγο. Δε χωράει ιστορίες που απλώς με κρατούσαν πίσω.
Χωράει τα απλά. Τους ανθρώπους που είναι σταθεροί. Τις μέρες που κυλούν πότε με ένταση και πότε χωρίς. Τη στιγμή που δε χρειάζεται να την εξηγήσεις.
Σήμερα δε μετράω τι με δυσκολεύει. Μετράω πώς το αντιμετωπίζω. Και κυρίως, αν αξίζει. Δεν είναι πάντα εύκολο, όμως δεν είναι και ακατόρθωτο.
Έμαθα κάτι βασικό. Δε χρειάζεται να αλλάξουν όλα γύρω σου για να αλλάξεις εσύ. Αλλάζεις όταν σταματάς να τα κουβαλάς όλα.
Και αυτό κάνω. Προχωράω.
Και ο δρόμος αυτός δεν έχει χώρο για δράκους. Ούτε για συμφορές.
