Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Οι άνθρωποι έχουν ένα παράξενο ταλέντο. Παίρνουν αυτό που περίμεναν από εσένα και κάπου στη διαδρομή αποφασίζουν ότι τους το χρωστούσες. Χωρίς να σε ρωτήσουν. Χωρίς να το υποσχεθείς. Έφτιαξαν μόνοι τους μια εκδοχή σου που θα ήταν πάντα εκεί, θα άντεχε, θα έδινε, θα καταλάβαινε, θα έτρεχε. Και μετά σου κρατάνε μούτρα επειδή δεν κατάφερες να γίνεις αυτό που είχαν φανταστεί.
Το πόσο προσπάθησες περνάει στα ψιλά. Όσα έκανες μέχρι χθες επίσης. Έχει μια πολύ βολική αμνησία η απαίτηση. Θυμάται μόνο εκείνη τη μία φορά που δεν μπόρεσες. Το ένα τηλέφωνο που δεν σήκωσες. Τη μία φορά που δεν ήσουν διαθέσιμος. Το ένα «όχι» μετά από εκατό «ναι». Και ξαφνικά πρέπει να απολογηθείς. Γιατί κουράστηκες. Γιατί δεν πρόλαβες. Γιατί δεν ήθελες. Λες και το «δεν θέλω» χρειάζεται ολόκληρη δικογραφία για να γίνει αποδεκτό.
Κάπου εδώ, λοιπόν, να τελειώνουμε με αυτή τη μαλακία.
Η προσφορά δεν είναι πάγια εντολή. Το ότι ήμουν εκεί δεν σημαίνει ότι απέκτησες δικαίωμα πάνω στον χρόνο μου. Το ότι σε βοήθησα δεν με προσέλαβες. Το ότι σε κατάλαβα δεν σημαίνει ότι οφείλω να καταπίνω για πάντα όσα δεν θέλεις να καταλάβεις εσύ. Και το ότι έδωσα κάποτε πολλά δεν σημαίνει ότι σου ανήκουν και τα επόμενα.
Μπορείς να απογοητευτείς. Δικαίωμά σου. Μπορείς ακόμη και να θυμώσεις. Αλλά μην παρουσιάζεις την απογοήτευσή σου σαν δική μου ενοχή. Δεν είναι.
Γιατί υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο «ήθελα να το κάνεις» και στο «μου το χρωστούσες».
Κι αν δεν την καταλαβαίνεις, δεν χρειάζεσαι περισσότερα από εμένα.
Χρειάζεσαι να μάθεις επιτέλους πως οι άνθρωποι δεν υπάρχουν για να ανταποκρίνονται στις προσδοκίες σου.
Και κυρίως, πως ένα «έδωσες» δεν σημαίνει ποτέ «θα δίνεις».
