Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Άνθρωποι και άνθρωποι.
Υπάρχουν άνθρωποι που κρύβονται πίσω από μια μάσκα, ένα όνομα, μια ταμπέλα και τους βλέπεις αποστασιοποιημένους, απλησίαστους, ή αντίθετα, -τεχνητά- πάντα υπερ-χαρούμενους, υπερ-κοινωνικούς.
Συνήθως, είναι εκείνοι που τρέχουν να ξεφύγουν από όλους και όλα, μα πρωτίστως, τρέχουν να ξεφύγουν από τον ίδιο τους τον εαυτό.
Είναι όμως και κάποιοι άλλοι, που όσο πιο μαλακοί είναι μέσα τους…όσο πιο ευαίσθητοι… τόσο πιο πολύ αυστηροί, ή απρόσιτοι ίσως μοιάζουν απ’έξω.
Αυτοί όμως, δεν είναι πραγματικά αυστηροί, δεν είναι πραγματικά απλησίαστοι, ούτε αδιάφοροι.
Αυτοί δεν τρέχουν να φύγουν από κανέναν. Ούτε προσποιούνται για να ξεφύγουν. Τους πήρε όμως πολλά χρόνια να βρουν αυτήν την μαλακότητα μέσα τους.
Πολλά χρόνια για να παραδεχτούν ακόμα και στον ίδιο τους τον εαυτό την ευαλωτότητά τους, τις ευαισθησίες τους.
Και έτσι, το να φαίνονται αυστηροί ή απρόσιτοι απ’έξω, γίνεται η άμυνά τους για να κρατήσουν τα πολύτιμά τους ασφαλή.
Αυτοί, κατεβάζουν τους τοίχους και τις άμυνές τους, εκεί που νιώθουν πως μπορούν να είναι ο εαυτός τους ολόκληρος.
Μένουν.
Ανοίγονται, δακρύζουν, αγκαλιάζουν, γελούν στα σωστά περιβάλλοντα.
Εκεί βλέπεις ποιοι είναι πραγματικά.
