Γράφει ο Μιχάλης Στεφανίδης
Δεν είναι όλοι για να μείνουν.
Κι όσο πιο γρήγορα το καταλάβεις, τόσο λιγότερο θα διαλύεσαι κάθε φορά που κάτι τελειώνει.
Γιατί δεν είναι αποτυχία να φεύγεις. Αποτυχία είναι να μένεις εκεί που δεν σε χωράνε πια. Να πιέζεσαι να μικρύνεις για να ταιριάξεις. Να καταπίνεις αυτά που είσαι για να μη χαλάσεις μια ισορροπία που έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει.
Να φεύγεις. Αλλά να φεύγεις σωστά.
Όχι με φωνές. Όχι με κατηγορίες. Όχι με εκείνη τη φτηνή ανάγκη να έχεις τον τελευταίο λόγο. Αυτά είναι για όσους ακόμα παλεύουν να αποδείξουν κάτι. Εσύ δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα.
Να φεύγεις με αλήθεια.
Να λες τα πράγματα όπως είναι, χωρίς στόλισμα και χωρίς δεύτερες σκέψεις. Δεν χρειάζεται να πληγώσεις για να είσαι ειλικρινής. Αλλά ούτε να κρυφτείς για να είσαι «καλός». Η αλήθεια έχει βάρος, αλλά έχει και καθαρότητα. Και αυτή την καθαρότητα τη χρωστάς πρώτα σε σένα.
Και μετά, να φεύγεις με το κεφάλι ψηλά.
Όχι από εγωισμό. Από αξιοπρέπεια. Από εκείνη τη σιωπηλή δύναμη που δεν κάνει θόρυβο, αλλά δεν σπάει κιόλας. Να φύγεις γνωρίζοντας ότι έδωσες. Ότι προσπάθησες. Ότι δεν κράτησες πίσω τον εαυτό σου.
Γιατί το πιο βαρύ δεν είναι ο χωρισμός.
Το πιο βαρύ είναι να μένεις και να ξέρεις ότι δεν είσαι πια εκεί. Να χαμογελάς από συνήθεια. Να αγγίζεις χωρίς να νιώθεις. Να ζεις κάτι που έχει ήδη τελειώσει, απλώς δεν τολμάς να το παραδεχτείς.
Αυτό σε διαλύει. Όχι το τέλος.
Το τέλος, όταν γίνεται καθαρά, σε λυτρώνει. Σε ξανασυστήνει στον εαυτό σου. Σε βγάζει από μια κατάσταση που δεν σε εκφράζει και σου θυμίζει ότι έχεις επιλογή.
Κι αν πονέσει; Θα πονέσει.
Αλλά ο πόνος της αλήθειας είναι πάντα πιο τίμιος από την ησυχία του ψέματος.
Οπότε ναι.
Αν είναι να φύγεις, φύγε.
Αλλά φύγε όπως σου αξίζει.
Με καθαρό βλέμμα, χωρίς μισές κουβέντες και χωρίς εκκρεμότητες.
Φύγε με αλήθεια.
Και με το κεφάλι ψηλά.
