Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Ξέρεις ποιο είναι το θέμα;
Να μην σε απασχολεί πια, πώς αγαπούν οι άλλοι.
Ούτε να σε ενδιαφέρει πώς να τους αποκρυπτογραφήσεις. Δεν είναι ένας γρίφος που αξίζει τον κόπο και το χρόνο σου.
Οι περισσότεροι αγαπούν με τρόπο ασφαλή. Με φρένα. Με εξόδους κινδύνου. Με ένα βλέμμα μόνιμα στραμμένο στο πώς θα σωθούν πρώτοι αν κάτι στραβώσει. Αγαπούν όσο αντέχουν, όσο τους εξυπηρετεί, όσο δεν διαταράσσεται η ισορροπία τους. Κι όταν τελειώσει, το μαζεύουν μέσα τους σαν κάτι προσωρινό. Το υποβαθμίζουν. Το στρογγυλεύουν. Το ξεχνάνε όπως ξεχνάς έναν δρόμο που δεν σε βόλεψε.
Εσύ ίσως να μην έμαθες έτσι.
Και να μην πρόκειται και ποτέ να το κάνεις αυτό .
Ο τρόπος που αγαπάς δεν έχει φίλτρα. Δεν περνάει από στρατηγική. Δεν μετριέται με «σωστό» και «λάθος». Είναι ευθύς. Κάθετος. Μπαίνει κατευθείαν εκεί που δεν υπάρχει προστασία. Εκεί που, αν συμβεί κάτι, δεν θα σωθείς αλώβητος. Αγαπάς χωρίς εφεδρείες. Χωρίς δεύτερη σκέψη στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Χωρίς να κρατάς τον εαυτό μου μισό, για να μην πληγωθεί.
Και γι’ αυτό θυμάσαι και αλλιώς.
Η μνήμη σου δεν είναι επιλεκτική. Δεν διαλέγει μόνο ό,τι σε συμφέρει. Δεν κρατά μόνο τα ωραία για να χτίζει ψέματα άνεσης. Θυμάται ό,τι υπήρξε, όπως υπήρξε. Με το βάρος του. Με τη σιωπή του. Με τις στιγμές που δεν ειπώθηκαν αλλά καθόρισαν τα πάντα. Γιατί ό,τι πέρασε από την ψυχή μου, δεν γίνεται να το ξεπλύνω.
Οι άλλοι θυμούνται με όρους.
Και ξεχνούν με ευκολία.
Η μνήμη τους είναι συναλλαγή. Η λήθη τους αυτοάμυνα.
Εσύ, όταν τελειώνεις με εκείνους, δεν διαπραγματεύομαι.
Δεν αφήνεις ανοιχτά παράθυρα. Δεν κρατάς μικρά ενδεχόμενα για επιστροφή. Δεν επισκέπτεσαι ξανά μέρη που σε ανάγκασαν να μικρύνεις τον εαυτό μου για να χωρέσεις.
Το τέλος σου είναι καθαρό. Απόλυτο. Όχι από σκληρότητα, αλλά από αυτοσεβασμό.
Ξεχνάς χωρίς θόρυβο.
Χωρίς εξηγήσεις.
Χωρίς δεύτερη ανάγνωση.
Όχι γιατί δεν αγάπησες αρκετά.
Αλλά γιατί αγάπησες μέχρι τέλους.
Κι αυτός είναι ο μόνος τρόπος που ξέρω.
