Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Βρε μπούφο, δεν έχεις καταλάβει κάτι.
Όσο εσύ με αγαπάς, ομορφαίνει η ζωή η δική σου!
Δώσε μου αγάπη κι εγώ θα ξυπνάω το πρωί με μουσική και τραγούδια…
Δώσε μου ένα φιλί κι εγώ δεν θα σταματάω να χορεύω.
Κοίταξε με στα μάτια πες μου μια καλημέρα και η μέρα η καλή θα’ναι δική σου.
Δεν σου ζήτησα ποτέ δώρα, ταξίδια και πλούτη!
Σου ζήτησα μονάχα να μ’αγαπάς! Να μ’αγαπάς και να μου το δείχνεις, κι εγώ θα λάμπω κάθε μέρα σαν τη σταγόνα της βροχής μέσα στον ήλιο!
Ένα χαμόγελο δικό σου, μου φτιάχνει τη μέρα, μου δίνει δύναμη για να σου χαρίσω τα πάντα! Μου δίνει αγάπη, για να στη γυρίζω πίσω διπλή!
Γιατί για μένα η αγάπη δεν είναι τα ακριβά δώρα, τα πολυτελή γεύματα, τα ακριβά ταξίδια!
Για μένα η αγάπη είναι ένα φιλί, μια αγκαλιά, ένα χαμόγελο!
Απο αυτά παίρνω ζωή, απο αυτά δίνω ζωή.
Απλά και φθηνά για κάποιους, ακριβά για εμένα.
Κι όταν έρχονται οι δύσκολες μέρες και εγώ δεν αντέχω ούτε το φιλί σου…να επιμένεις!
Να επιμένεις ακόμα κι όταν σε διώχνω, γιατί μέσα μου, θέλω να κλαυτώ στην αγκαλιά σου, να σου πω γιατί είμαι νευριασμένη, γιατί μου φταίνε όλα!
Ναι βρε, δεν μου φταις εσύ, αυτή τη μέρα, όλα μου φταίνε, αλλά εσύ θέλω να προσπαθήσεις να μου την αλλάξεις!
Γιατί είπαμε δώσε μου μια μέρα, κι εγώ θα σου δώσω μια ζωή!
