Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Πώς είναι δυνατόν να είναι όλο αυτό τόσο λάθος;
Πώς γίνεται να είναι λάθος το πάθος;
Πώς να αντισταθούμε σε όλο αυτό που μας συμβαίνει;
Σε μια στιγμή, απο κάτι απλό, απο κάτι χαζό να αλλάξουν τόσα πράγματα μέσα μας;
Θέλω να το ζήσουμε μου είπες. Κι εγώ φοβήθηκα.
Πάμε κι όπου βγει σου είπα και τώρα φοβόμαστε κι δυο.
Ένας πόλεμος ψυχής και μυαλού.
Ένας πόλεμος αβάσταχτος σώματος και νου.
Ξέρουμε καλά πως το μυαλό πάντα στο τέλος κερδίζει, μα το σώμα και η ψυχή είναι που μας καθορίζει.
Είναι τόσα πολλά όλα αυτά που μας χωρίζουν και είναι τόσα πολλά όλα αυτά που ένα μας ορίζουν.
Ένα χωρίς προσπάθεια. Ένα έτσι απλά. Τόσο ανώμαλα ομαλά. Ένα χωρίς να πούμε πολλά. Ένα μονάχα με μια ματιά.
Θέλω να σε διώξω μακριά μα δεν αντέχω.
Και κάθε απόφαση που παίρνω πίσω σε δευτερόλεπτα γυρίζω.
Σκόρπιες σκέψεις μέσα στην παράνοια του πάθους, παίζοντας στο τεντωμένο σχοινί του λάθους.
Κι αν πέσουμε κανείς δεν ξέρει. Θέλουμε μονάχα να ζήσουμε όπως η μοίρα ξέρει.
