Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Όταν δεν δικαιούσαι την απάντηση, μην την απαιτείς.
Γιατί δεν είναι όλοι οι άνθρωποι υποχρεωμένοι να εξηγούν τα αυτονόητα. Ούτε να σκύβουν το κεφάλι κάθε φορά που κάποιος εμφανίζεται αργά —και απαιτεί.
Δεν είναι όλα τα «γιατί» άξια για απάντηση. Και δεν είναι όλοι οι άνθρωποι άξιοι για την αλήθεια σου.
Αν ήσουν παρών όταν πόναγα, ίσως και να ήθελα να σου εξηγήσω. Αν είχες σταθεί, έστω και μία φορά, αληθινά απέναντί μου, ίσως να ‘βρισκα λόγια. Αλλά τώρα; Τώρα ήρθες απλώς για να λυτρωθείς, όχι για να καταλάβεις.
Θέλεις λέξεις, γιατί δεν άντεξες το βάρος της σιωπής μου. Θέλεις εξηγήσεις, γιατί δεν έχεις καμία δική σου. Θέλεις να μάθεις, μα όχι για μένα —για σένα. Για να κουμπώσεις μια ιστορία που ποτέ δεν σου ανήκε.
Κι εγώ, τι να σου πω τώρα;
Πως πόνεσα; Πως γονάτισα; Πως έσκασα σε χίλια κομμάτια χωρίς να βγάλω άχνα; Πως έπιασα τον εαυτό μου να λέει “δεν πειράζει” ενώ κάθε κύτταρό μου ούρλιαζε;
Όχι, δεν θα σου τα πω.
Γιατί δεν στα λέω από τιμωρία.
Στα στερώ από αξιοπρέπεια.
Η σιωπή μου δεν είναι όπλο. Είναι όριο.
Είναι εκείνη η στιγμή που καταλαβαίνεις, χωρίς καμία φωνή, πως έφτασες πολύ αργά.
Και εγώ, έχω φύγει ήδη.
Αν σου μείνει κάτι από μένα, άσε να είναι αυτή η σιωπή. Γιατί μέσα της, υπάρχει όλη η αλήθεια που κάποτε δεν άκουσες.
