Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Κάπου μέσα στο χάος της ενήλικης ζωής, στις δουλειές που δεν τελειώνουν ποτέ, τα ραντεβού που ακυρώνονται τελευταία στιγμή, τις ανασφάλειες που σε πλακώνουν ξαφνικά και από το πουθενά, υπάρχει μία σχέση που δε χρειάζεται φανφάρες. Η κολλητή. Η σταθερά σου. Το άτομο που θα σου στείλει το μήνυμα “έλα, είσαι καλά ή κάνεις την ψύχραιμη πάλι;” και μπαίνει κατευθείαν στην άβυσσο της ψυχής σου.
Δεν είναι όλα τέλεια. Δεν είναι όλα καρδούλες και matching tattoos. Είναι και θυμοί. Είναι και στιγμές που δε μιλάτε, που κρατάς μέσα σου το “γιατί δεν ήταν εκεί;” και το “δεν με κατάλαβε καθόλου”. Και περνάνε οι μέρες, γίνονται εβδομάδες, και καμιά φορά ο εγωισμός ψιθυρίζει “ας στείλει εκείνη”. Αλλά τελικά έρχεται. Εκείνο το μήνυμα. Το σωστό. Το ξεροκέφαλο και τρυφερό μαζί που λέει “θα τη συνεχίσουμε πολύ αυτή τη μαλακία του να μη μιλάμε;” Και τελειώνει εκεί. Χωρίς δράματα, χωρίς μεγάλα λόγια. Γιατί οι άνθρωποι που είναι ρίζες, δεν ξεριζώνονται εύκολα. Ακόμα κι αν χαθούν για λίγο.
Η κολλητή δεν είναι απλώς φίλη. Είναι η αδερφή που διάλεξες. Δεν τη βρήκες επειδή γεννηθήκατε στο ίδιο σπίτι, αλλά επειδή η ζωή σάς έμπλεξε σε κάποια σχολική αίθουσα, σε ένα μπαρ, σε μια δουλειά ή σε μια δύσκολη φάση. Και κάπου ανάμεσα στις χαζομάρες, τις εξομολογήσεις και τα «μισώ τα πάντα σήμερα», κολλήσατε. Όχι επειδή είστε ίδιες. Συχνά είστε το απόλυτο χάος η μία για την άλλη. Αλλά επειδή είστε αληθινές. Κι όσο περνάει ο καιρός, δεν την βλέπεις μόνο σαν φίλη. Τη βλέπεις σαν εκείνη που μπορεί να τηλεφωνήσεις κλαίγοντας στις 2 το πρωί χωρίς να ρωτήσεις αν ενοχλείς. Εκείνη που θα πει στη μάνα σου “ναι, έφαγε” όταν δεν έχεις κουράγιο να μιλήσεις. Εκείνη που ξέρει τι σε ρίχνει πριν το καταλάβεις εσύ. Δε χρειάζεται DNA για να υπάρξει δεσμός αίματος. Μερικές φορές το αίμα γίνεται δευτερεύον όταν η καρδιά έχει ήδη διαλέξει.
Και υπάρχει κι εκείνη η ατάκα, η πιο κολλητο-θεραπευτική από όλες “τι μαλακία έκανες πάλι; πάμε να το σώσουμε.” Που δεν έχει μέσα της καθόλου κατάκριση. Είναι όλα. Η αγάπη, η αποδοχή, η εμπιστοσύνη μαζεμένα. Δε σε ρωτάει “γιατί το έκανες”, αλλά σου δείχνει “δεν είσαι μόνη”. Είναι το χέρι που σε σηκώνει χωρίς να σου κάνει διάλεξη. Το βλέμμα που λέει “είσαι ηλίθια, αλλά σε αγαπάω όπως είσαι”. Και μαζί θα βρείτε τρόπο να μαζευτούν τα σπασμένα, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα βγείτε νύχτα να βρείτε χαρτοπετσέτες, προφιτερόλ και λύσεις.
Το να είσαι η κολλητή που θα ήθελες να έχεις δεν είναι concept με glitter και quotes για insta stories. Είναι πράξη. Είναι το να ακούς ακόμα κι αν έχεις ένα σωρό να πεις. Να πηγαίνεις και όταν δε σε βολεύει. Να στέκεσαι εκεί όχι γιατί έχεις χρόνο, αλλά γιατί έχεις συναίσθημα. Είναι το να θυμάσαι πότε έχει ραντεβού με τον γιατρό, όχι για να της πεις “καλή επιτυχία”, αλλά για να της στείλεις μετά “τι είπε, όλα καλά;”. Είναι το να αντέχεις τις κακές της μέρες, χωρίς να το παίρνεις προσωπικά. Να ξέρεις ότι όταν σου φωνάζει, είναι γιατί αλλού πονάει.
Και ναι, είναι και το να μπορείς να πεις με τρυφερότητα αλλά και σταράτα “αυτό που πας να κάνεις δε θα σου βγει σε καλό”. Όχι για να την πληγώσεις, αλλά για να μην την αφήσεις να πληγώσει τον εαυτό της. Δεν είναι όλα γλυκά. Η αγάπη στις φιλίες φαίνεται και στον καβγά, όχι μόνο στο “είσαι η καλύτερη”.
Υπάρχουν περίοδοι που δε βλέπεστε. Που περνάει καιρός χωρίς να πιείτε καφέ στο σαλόνι ή κρασί στην κουζίνα. Αλλά όταν επιστρέφετε, είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Γιατί οι κανονικές φιλίες δε μετριούνται με «καλημέρες» και story views. Μετριούνται με το πόσες φορές ήξερες ότι είναι εκεί. Ακόμα κι όταν δεν φαίνεται.
Το να είσαι η κολλητή που θα ήθελες να έχεις είναι να είσαι στήριγμα, σημείο αναφοράς. Το άτομο που θα της πει “έλα μαζέψου” και λίγο μετά “θα έρθω να σε μαζέψω”. Το άτομο που θα την ακούσει να μιλάει για το ίδιο θέμα για 243η φορά.. Είναι να τη δέχεσαι όπως είναι, χωρίς να προσπαθείς να τη φτιάξεις, αλλά να είσαι εκεί όταν θέλει να αλλάξει. Και χωρίς να το καταλάβεις, θα έρθει και η στιγμή που κάποια θα το κάνει και για σένα. Ίσως όχι με τον ίδιο τρόπο, ίσως όχι την ίδια ώρα. Αλλά η ζωή επιστρέφει την αγάπη που δίνεις όταν είναι αληθινή.
Οπότε ναι. Να είσαι η κολλητή που θα ήθελες να έχεις. Όχι η τέλεια. Η αληθινή. Η παρούσα. Η ειλικρινής. Η αδερφή της καρδιάς. Εκείνη που ξέρει πότε να ρωτήσει “τι μαλακία έκανες πάλι;” και να σε πάρει από το χέρι για να τη σώσετε μαζί.
