Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Ρε μαλάκα, αλήθεια βαρεθήκαμε…
Βαρεθήκαμε να ακούμε την ίδια μπούρδα από κάποιες χωρισμένες γυναίκες.
“Εγώ μεγαλώνω μόνη μου τα παιδιά μου”, λένε και ξανά λένε.
Μόνη σου;
Πως μόνη σου δηλαδή;
Έτσι είναι το μόνη σου;
Αφού κάπου, έστω και στο βάθος, υπάρχει κι ένας πατέρας, που πληρώνει διατροφή κάθε μήνα, που όταν τον χρειαστείς τρέχει, που όταν αρρωστήσει το παιδί χτυπάει το τηλέφωνο σου.
Που τα κρατάει Σαββατοκύριακα, διακοπές ή όποτε του το ζητήσεις.
Που κάνει πράγματα, που είναι εκεί, που υπάρχει σαν οντότητα.
Μα εσύ τον έχεις σβήσει αυτόν τον πατέρα, τον έχεις κάνει αόρατο, σαν να μην υπάρχει.
“Εγώ τα μεγαλώνω μόνη μου”, διατυμπανίζεις συνέχεια και μας έχεις ζαλίσει τον έρωτα.
Όχι ρε, εσύ τα μεγαλώνεις χωρισμένη. Δύσκολο πολύ και δυσάρεστο σίγουρα, αλλά είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα.
Μόνη, καημένη μου, είναι η γυναίκα που έχασε τον άντρα της, θάνατος, εξαφάνιση, πραγματική και κυριολεκτική απουσία.
Αυτή μεγαλώνει μόνη της τα παιδιά της, αυτή δεν έχει κανέναν για να τηλεφωνήσει.
Αυτή τα κάνει όλα μόνη της, οικονομικά, συναισθηματικά, πρακτικά.
Αυτή όταν λέει “μόνη μου”, το εννοεί, ισχύει στο εκατό της εκατό, και συμβαίνει πέρα για πέρα.
Αντίθετα, εσύ έχεις έναν πατέρα που είναι εκεί, μπορεί να μην είναι στο ίδιο σπίτι, μπορεί να μην είναι στο ίδιο κρεβάτι, μπορεί να μην είναι πάντα συνεπείς ή ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου, μα είναι κάπου εκεί…
Κι όταν τον σβήνεις με τη φράση σου “μόνη μου τα μεγαλώνω”, τον κάνεις ανύπαρκτο, τον κάνεις τίποτα.
Σαν να μην πληρώνει, σαν να μην τρέχει, σαν να μην είναι πατέρας.
Κι αυτό είναι άδικο!
Άδικο σε εκείνον που προσπαθεί, όσο προσπαθεί.
Άδικο στα παιδιά σου, που έχουνε πατέρα, μα σε ακούνε να τους τον σβήνεις.
Άδικο για την ίδια την αλήθεια.
Οπότε όχι, δεν μεγαλώνεις μόνη σου τα παιδιά, τα μεγαλώνεις χωρισμένη λέμε.
Κι αν θες να πεις “μόνη μου”, τότε μην παίρνεις διατροφή, μην τον καλείς όταν τον χρειάζεσαι, μην του δίνεις τα παιδιά όταν θες ανάπαυλα, μην τον έχεις σαν δίχτυ ασφαλείας.
Κάνε το πραγματικά μόνη σου.
Αν δεν μπορείς όμως, τότε σταμάτα να λες μπούρδες, κι άρχισε να λες αλήθειες.
Πες, “Χωρίσαμε, μα ο πατέρας είναι εκεί”. Γιατί αυτό είναι η αλήθεια, όχι το “μόνη μου”.
Το “μόνη μου” είναι ξεκάθαρη προσβολή!
Προσβολή στις μάνες που πραγματικά είναι μόνες, που δεν έχουν κανέναν, που όταν λένε “μόνη μου” το πληρώνουν κάθε μέρα.
Εσύ όμως δεν το πληρώνεις.
Εσύ το λες για το δράμα, για να σε λυπηθούν, για να δείξεις πόσο, και καλά, σπουδαία είσαι.
Όμως εγώ επιμένω, κι ας σου γίνομαι δυσάρεστος, δεν είσαι μόνη, είσαι χωρισμένη.
Κι εδώ υπάρχει διαφορά, τεράστια διαφορά σου λέω.
Οπότε την επόμενη φορά που θα πεις “μόνη μου μεγαλώνω τα παιδιά μου”, σκέψου απλά εκείνη την μάνα που έχασε τον άντρα της, που δεν έχει κανέναν για να τηλεφωνήσει, που κάνει τα πάντα εντελώς μόνη της.
Κι άσε την φράση σου για εκείνη.
Γιατί εκείνη την άξιζε.
Εσύ όχι…
