Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Ήθελα να κοιτούσες την ψυχή μου κι όχι την εξωτερική μου εμφάνιση.
Ήθελα να δεις στα μάτια μου όλα όσα δεν έχω πει σε κανέναν.
Γιατί είμαστε ψυχή, γιατί είμαστε καρδιά.
Μια ψυχή που γεννήθηκε να αγαπάει, μια ψυχή που αιμορραγεί όταν την πονέσεις.
Μια καρδιά που χωράει τα πάντα, μια καρδιά που αντέχει τα πάντα.
Οι άνθρωποι ξέρεις που κοιτάνε την εξωτερική εμφάνιση είναι οι κενοί, αυτοί που δεν έχουν προσωπικότητα.
Τι να την κάνω την εμφάνιση όταν ο άλλος δεν μπορεί να αρθρώσει σωστά μια λέξη;
Όταν κάθεται σαν κούτσουρο και δεν μου πετάει την μπάλα να συζητήσω;
Όταν δεν έχει την αναμενόμενη ευφυία να κάνει μια κανονική συζήτηση;
Ας τον πάρει μια γυναίκα που είναι γλάστρα και δεν μιλάει πολύ.
Εμένα μου αρέσουν οι άνθρωποι που ξεδιπλώνονται, που ανοίγονται και μπορείς να πεις τα πάντα μ’ αυτούς.
Που έχουν ευφυία και χιούμορ, γιατί το χιούμορ το έχουν οι ευφυείς.
Οι άνθρωποι που μαζί με τις λέξεις που αραδιάζουν, δημιουργούν κι άλλες τόσες που είναι δικές τους.
Είναι οι άνθρωποι που έχουν στο τσεπάκι της ψυχής τους κατάλληλες λέξεις για να σου πάρουν τον πόνο.
Είναι αυτοί που θα καθίσουν στη σιωπή όταν δεν θα θες να μιλήσεις.
Θα σε πάρουν απλά μια αγκαλιά και θα σου χαϊδέψουν τα μαλλιά.
Τι να τον κάνω λοιπόν τον άνθρωπο που δεν θα κοιτάξει την ψυχή μου, που δεν θα κοιτάξει τα μάτια μου;
Γιατί στα μάτια φαίνεται η θλίψη, ο πόνος και όλα όσα πέρασες.
Γιατί τα μάτια δεν λένε ψέματα, είναι ο καθρέφτης της δικής μας ψυχής.
Κι αν με τα μάτια σου το μόνο που βλέπεις είναι η εξωτερική εμφάνιση, λυπάμαι που θα στο χαλάσω……
Είσαι κατά μία έννοια ξύλο απελέκητο.
Δεν φταις εσύ, δεν σου ‘δειξε κανείς τον δρόμο προς την αυτογνωσία, εκεί που κατεβάζεις όλο το εγώ σου και αρχίζεις και μετράς αλλιώς τα πράγματα.
Κι εγώ το μόνο που θέλω, είναι να δουν στα μάτια μου όλα όσα δεν έχω πει!
