Γράφει η Ιωάννα Ανδριανού
Κάποια στιγμή σταματά να περιμένει να συμβεί κάτι σπουδαίο για να αποφασίσει ότι περνάει καλά. Δεν χρειάζεται ταξίδι στην άλλη άκρη του κόσμου, θεαματικές αλλαγές, καινούργιες αρχές κάθε τρεις και λίγο και όλη αυτή την ιστορία με την «καλύτερη εκδοχή του εαυτού της». Μια χαρά είναι κι αυτή η εκδοχή. Η σημερινή. Με τα νεύρα της, τις εκκρεμότητες, τα λάθη της και δυο πράγματα που ακόμη δεν έχει καταλάβει τι στο καλό θα τα κάνει.
Αρχίζει λοιπόν να χαίρεται κάτι πράγματα σχεδόν γελοία μικρά. Τον καφέ της όσο είναι ακόμα ζεστός. Ένα τραγούδι που είχε χρόνια να ακούσει. Καθαρά σεντόνια. Μια βόλτα μόνη της. Ένα πρωινό που κανείς δεν την ψάχνει για τίποτα. Ένα μήνυμα από άνθρωπο που ήθελε πραγματικά να της στείλει. Να γυρίσει σπίτι κουρασμένη και να νιώσει καλά που γύρισε εκεί.
Δεν σημαίνει ότι έπαψε να θέλει περισσότερα. Ευτυχώς. Έχει ακόμη σχέδια, επιθυμίες, πράγματα που θέλει να ζήσει και άλλα που θέλει να αλλάξει χθες. Απλώς δεν αναβάλλει μέχρι τότε τον εαυτό της.
Γιατί πολύ εύκολα περνάει μια ζωή στο «όταν». Όταν βγάλω περισσότερα. Όταν αδυνατίσω. Όταν ερωτευτώ. Όταν αλλάξω δουλειά. Όταν φύγω. Όταν έρθει. Όταν ηρεμήσουν τα πράγματα.
Μόνο που τα πράγματα έχουν ένα μικρό ελάττωμα. Σπάνια ηρεμούν όλα μαζί.
Και κάπου εκεί καταλαβαίνει πως δεν χρειάζεται να αποκτήσει μια άλλη ζωή για να αγαπήσει τη δική της. Χρειάζεται να σταματήσει να της φέρεται σαν να είναι η αίθουσα αναμονής για κάτι σημαντικότερο.
Να πιει τον καφέ της. Να βάλει δυνατά το τραγούδι. Να βγει τη βόλτα της. Να γελάσει όταν της βγαίνει.
Τα μεγάλα, όταν έρθουν, καλώς να έρθουν.
Μέχρι τότε όμως, ζει. Δεν περιμένει.
