Γράφει η Ρένα Χατζηγεωργίου
Ακούς, ζωή; Μου χρωστάς!
Όχι λουλούδια, όχι μεγάλες υποσχέσεις, όχι κάτι χλιαρό που θα περάσει σαν καλοκαιρινό αεράκι.
Μου χρωστάς έναν έρωτα που θα με γκρεμίσει και θα με ξαναχτίσει από την αρχή.
Έναν έρωτα που δεν θα χρειάζεται φίλτρα, δεν θα μετριέται με «πρέπει» και κοινωνικές συμβάσεις.
Έναν έρωτα που θα έρθει να κάψει τα πάντα, όχι να μπει ήσυχα στη ζωή μου σαν επισκέπτης.
Γιατί έχω βαρεθεί τις ημίμετρες καταστάσεις, τα «ό,τι βγει», τα «πάμε χαλαρά».
Δεν θέλω χαλαρά!
Δεν θέλω «να δούμε πώς θα πάει».
Δεν θέλω «δεν είμαι έτοιμος για κάτι σοβαρό».
Θέλω κάποιον που θα είναι εκεί, χωρίς να χρειάζεται να ρωτήσω.
Που δεν θα παίζει παιχνίδια με τη σιωπή του. Που δεν θα φεύγει στα δύσκολα. Που δεν θα λέει τα σωστά λόγια και θα κάνει τα λάθος πράγματα.
Θέλω να μου κάψει το μυαλό.
Να με κάνει να ξεχάσω όλα όσα ήξερα για τον έρωτα. Να είναι φωτιά και θάλασσα, να με ανατριχιάζει με ένα βλέμμα, να μου διαλύει κάθε άμυνα, κάθε «δεν μπορώ», κάθε «δεν πρέπει».
Γιατί αλλιώς, τι να τον κάνω;
Αν είναι να είναι εύκολος, ας μην έρθει ποτέ.
Αν είναι να είναι επιφανειακός, ας μείνει μακριά.
Αν είναι να με κάνει να αναρωτιέμαι, ας μην υπάρξει καν.
Μου χρωστάς έναν έρωτα, ρε ζωή.
Αλλά όχι ό,τι κι ό,τι.
Έναν που δεν θα έχει αμφιβολίες, που δεν θα φοβάται, που δεν θα παίζει παιχνίδια.
Έναν που θα είναι όλα ή τίποτα.
Και επειδή σε ξέρω, ζωή, θα περιμένω.
Γιατί αν είναι να έρθει, θέλω να αξίζει το γαμημένο το χρέος σου.
