Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Μια μοίρα χαμογελαστή κάποτε σε έφερε κοντά μου.
Μια στιγμή ήταν αρκετή να νιώσω το φως της αυγής μέσα στα όνειρα μου, να καταλάβω πως αυτό που άρχιζε με μας ήταν το μέλλον που σε κάθε παρόν δεν γνώρισα.
Μαζί σου η κάθε στιγμή είχε ένα μοναδικό ιδιαίτερο χρώμα, ένα χρώμα που θα ζήλευε και ο μεγαλύτερος ζωγράφος κι όμως το είχα εγώ στην παλέτα της καθημερινότητας μου.
Κάθε απόχρωση των ματιών σου ξάνοιγε τους χειμώνες μου και κάθε σου χαμόγελο σήκωνε άγκυρα για την ευτυχία μου, ένα ταξίδι η ζωή μου μαζί σου.
Μαζί σου ενώθηκαν τα θέλω μου.
Η αγάπη μας ένωσε τις ατέλειες μας δημιουργώντας κάτι ξεχωριστό “εμάς.”
Ποτέ δεν πέρασε απ’ το μυαλό μας η λέξη χωρισμός όσες δυσκολίες κι αν συναντήσαμε ,αυτό ήταν κάτι που κέρδισε η σχέση μας απέναντι στον χρόνο.
Κάποτε μια μοίρα χαμογελαστή σε έφερε στην ζωή μου αυτή η μοίρα πρόωρα αποφάσισε τα μαύρα να φορέσει να σε πάρει από κοντά μου.
Σε πήγε σε μέρη που δεν υπάρχουν δρόμοι να βαδίσω δεν υπάρχουν γέφυρες στην μέση να βρεθούμε να αγκαλιαστούμε.
Μου λείπεις τόσο πολύ ένα άδειο σώμα έγινα μέσα στην κλεψύδρα της ζωής, αυτή η άμμο μοιάζει με βουνό που δεν λέει να τελειώσει.
Κάποτε το χέρι μου έπιασες πριν φύγεις και μου είπες να συνεχίσω να ζω και για τους δύο μέχρι να ξανά συναντηθούμε, πως θα έρθει μια στιγμή που η σελήνη δεν θα αφήσει την θέση της στον ήλιο…
τότε σκαλιά θα γίνουν τα άστρα να ανέβω να σε βρω και θα ζήσουμε το μαζί που αφήσαμε για λίγο κάτω από το φεγγαρόφωτο.
Από τότε κάθε βράδυ κοιτάζω το φεγγάρι και ελπίζω.
Μου λείπεις άγγελε μου…
