Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Ψιτ! Σήκω! Σήκω! Σήκω τώρα! Βάζω μπουφάν. Θα πάμε βόλτα.
Ναι, αγάπη μου, τώρα!
Έξω έχει σταματήσει η βροχή. Τώρα είναι δική μας ώρα, έλα σήκω! Φόρα το φουτεράκι σου που καθόταν υπομονετικά τόσους μήνες στην ντουλάπα.
Η μέρα τελειώνει. Και τι κάναμε; Ξυπνήσαμε ξημέρωμα, ίσα που προλάβαμε να πιούμε δυο γουλιές από τον καφέ μας. Τρέξαμε στη δουλειά, φασαρία κακό στους δρόμους, χαμός στη δουλειά, τηλέφωνα, ιστορίες από τον καθένα χιλιόμετρα και πάλι πίσω. Στο σπίτι χαμός, όπως και στους δρόμους. Οι υποχρεώσεις τελείωσαν. Τις τελειώσαμε. Υποχρεώσεις; Είμαστε υποχρεωμένοι να τα κάνουμε όλα αυτά; Είμαστε υποχρεωμένοι να τρέξουμε για όλους; Ίσως και να είμαστε. Μήπως όμως είμαστε υποχρεωμένοι και στους εαυτούς μας για κάτι; Μήπως, λέω μήπως, μας οφείλουμε μια σφιχτή αγκαλιά; Μια βόλτα στη γειτονιά τώρα που όλα σιγά-σιγά ησυχάζουν; Μήπως μας αξίζουν έστω και λίγα λεπτά ηρεμίας στο τέλος αυτής της μέρας;
Σήκω, αγάπη μου.
Έλα, δώσε μου το χέρι σου και πάμε. Δεν θα πούμε κουβέντα. Μόνο λίγο θα περπατήσουμε. Έχει νυχτώσει και έχει πια δροσούλα, ίσως και λίγο κρύο. Μα νιώσε το χέρι μου. Είναι ζεστό… Περίμενε το δικό σου χέρι όλη μέρα. Κράτα με. Είμαι κι εγώ πολύ κουρασμένη, αλλά δεν θα πούμε γι’ αυτά. Δεν θα πούμε τίποτα για την ημέρα που πέρασε.
Κοίτα τα μάτια μου. Κοίταξέ τα και πάρε όση δύναμη μου έχει απομείνει. Αφού είμαστε ένα. Και σαν ένα τα μοιραζόμαστε όλα. Έλα, μην αργείς, θα ξαναπιάσει βροχή. Και θέλω να μας βρει αγκαλιά. Άδειους, ήρεμους, χωρίς καμία άλλη σκέψη στο μυαλό. Μακριά από τον θόρυβο της μέρας που πέρασε. Μακριά από τις υποχρεώσεις που ξέρουμε ότι πρέπει να περνάνε από τα δικά μας χέρια.
Έλα, αγάπη μου, μια μικρή βόλτα. Οι δυο μας. Το βάλσαμο της δικής μας ψυχής. Εμείς ξέρουμε πως θα το κάνουμε. Λίγο περπάτημα, ένα παγκάκι, η μουσική μας, να την μοιραζόμαστε από τα ίδια ακουστικά και τα μάτια μας κλειστά. Μόνο για λίγο. Το χρωστάμε. Μας το χρωστάμε. Τώρα ησυχία… σσσσσς… κράτα μου το χέρι και πάμε…
Και όταν θα γυρίσουμε, θα είμαστε γεμάτοι, ηρεμία κι αγάπη, γιατί αυτό μας αξίζει, αυτή είναι η πιο σημαντική μας υποχρέωση. Σε εμάς…
