Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Πάντα θα έχεις εκείνους δίπλα σου που δεν θα βλέπουν το καλό, εσύ προσπάθησε να μένεις πιστός στις όμορφες σκέψεις σου και όταν ακόμα όλα γύρω σου κάνουν φασαρία νταλίκας, όταν προσπαθεί να περάσει εκείνο το στενό με τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα δεξιά και αριστερά και δεν χωράει και ξεκινάει να κορνάρει και να κάνει αυτή την απαίσια φασαρία.
Ανέπνευσε μέχρι η αναπνοή σου να φτάσει στο στομάχι και να βγει έξω από τη μύτη σου σαν να πετάει πέταλα λουλουδιών, πεταλούδες χρωματιστές που δίνουν ελευθερία, που σκορπάνε στον αέρα με πνοή, με ζωή.
Δεν θα πω τα κλασσικά, «κάνε το καλό και ρίξε το στο γιαλό» και άλλα τύπου τέτοια, θα πω, κάνε ότι σε φτιάχνει, ότι σε κάνει να χαμογελάνε τα μέσα σου, ότι σε κάνει να κοιμάσαι σαν μωρό που βυζαίνει και το μόνο που γνωρίζει από τούτη τη ζωή είναι η μυρωδιά της μάνας του. Σκέψου, δες και κάνε το καλό δίχως να έχεις καμία ανησυχία μετά, γιατί είναι αυτό που θέλεις να κάνεις, γιατί έτσι είσαι εσύ, γιατί η ζωή είναι ωραία, γιατί έτσι γουστάρεις στην τελική και ότι είναι να γίνει θα γίνει και εσύ θα είσαι εκεί να το αντιμετωπίσεις με όλα τα πολεμοφόδια δίπλα σου.
Τη συνείδηση σου φίλε μου προφύλαξε, το μυαλό σου να κοιμάται ήσυχο όταν πας για ύπνο, τεράστιο πράγμα να είσαι ήρεμος, τεράστιο συναίσθημα η ηρεμία, κάνει την καρδιά σου να χτυπά μελωδικά, ήσυχα και βγάζει ένα “αχ” γαλήνης.
Βρε, άσε την κακία για τους άλλους και απλά φτύνε την, το καλό να βλέπεις από τους ανθρώπους και όλα έτσι θα έρχονται. Χαμογέλα με εκείνο το όμορφο στραβό σου χαμόγελο και φέρε στη ζωή σου την ευτυχία.
Λουλούδια και πεταλούδες καλοσύνης να φτύνεις!
