Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Όπως ο βυθός της θάλασσας, πόσοι κρυμμένοι θησαυροί, πόσα μαργαριτάρια..
Έτσι κι η ψυχή του ανθρώπου..
Βαθιά, σκοτεινή, μέχρι να φέρεις τα σκοτάδια σου στο φως και να θεραπευτούν..
Ανεξερεύνητη..
Μα πόσα και άλλα τόσα διαμάντια βαθιά εκεί κρατά.
Πόσα κι άλλα τόσα περιμένουν να τα εξερευνήσεις, να αφεθείς, μέσα τους να χαθείς για να σε ξαναβρείς αλλά καινούριο αυτήν την φορά..
Γιατί όπως και ο βυθός της θάλασσας, σαν τελικά τον αντικρύσεις έτσι και τα βάθη της ψυχής, σε ξυπνούν από έναν μακρύ ύπνο, σε ξεξυπνούν να ζήσεις σε καλούν, πίσω μετά…δεν ξαναγυρίζεις.
Μην τα φοβάσαι τα βαθιά καρδιά μου, για μας φτιάχτηκαν, για μας, που δεν ξέρουμε να περπατάμε τούτον εδώ τον κόσμο αλλιώς παρά μόνο μέσα από τις απάτητες, αχαρτογράφητες ομορφιές του.
Καθώς εκεί στα σκοτεινά ανακαλύπτεις..
Αισθήσεις, κινήσεις, επίγνωση, αρμονία, μαλακότητα, ευαλωτότητα, ευαισθησία, μιας άλλης ποιότητας ελευθερία που σε μαθαίνουν πια, μη αναβλητικά να ζεις, να νιώθεις, να αισθάνεσαι, να βιώνεις.
Μην τα φοβάσαι τα βαθιά, ούτε τους ανθρώπους με βάθος.
Αφέσου κι ίσως κάπου εκεί και εσύ, πού ξέρεις; Τελικά σε ξαναβρείς.
