Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Πολλοί θα σε αποκαλέσουν «καλό παιδί», «φιλότιμο», «δοτικό». Θα σου πουν πως έχεις καρδιά πλατιά και πως δίνεις χωρίς δεύτερη σκέψη. Στην πραγματικότητα όμως, πίσω από τα λόγια τους, σε βλέπουν ως δεδομένο. Ως εκείνον που δεν λέει ποτέ «όχι». Ως το εύκολο χέρι βοήθειας που θα βρουν ανοιχτό, όποτε θελήσουν να βολέψουν τον εαυτό τους.
Και ναι, η αλήθεια πονάει: αν δεν βάλεις όρια, αν δεν προστατεύσεις τον εαυτό σου, θα σε χρησιμοποιήσουν ξανά και ξανά. Θα πάρουν αυτό που θέλουν και θα φύγουν, αφήνοντάς σε να κρατάς την απογοήτευση και το άδειο βλέμμα. Σαν εκείνο το σκηνικό που θυμίζει παραμύθι: μόλις περάσει η στιγμή, όλα εξαφανίζονται κι εσύ μένεις πίσω με τα θραύσματα.
Η καλοσύνη είναι δύναμη, όχι αδυναμία. Αρκεί να ξέρεις πού να τη δίνεις. Γιατί αν τη μοιράζεις τυφλά, γίνεται παγίδα. Και όσο περισσότερο σε συνηθίζουν για «σίγουρο», τόσο λιγότερο σε σέβονται. Στα μάτια τους κατεβαίνεις σκαλοπάτια, χωρίς καν να το καταλάβεις.
Δεν λέω να αλλάξεις. Να μη γίνεις ποτέ μικρόψυχος. Αλλά χρειάζεται να μάθεις να ξεχωρίζεις. Ποιος είναι δίπλα σου γιατί σε εκτιμά και ποιος σε πλησιάζει γιατί τον βολεύει. Ποιος θα σου κρατήσει το χέρι όταν δεν έχεις τίποτα να του δώσεις και ποιος θα εξαφανιστεί μόλις σβήσουν τα φώτα.
Η ζωή είναι απλή: οι άνθρωποι σου φέρονται όπως τους αφήνεις. Δείξε τους πως ξέρεις να λες «ως εδώ». Μάθε να αρνείσαι εκεί που πρέπει. Γιατί η άρνηση πολλές φορές είναι αυτοσεβασμός, είναι δύναμη, είναι η υπενθύμιση ότι δεν είσαι εργαλείο για τις ανάγκες κανενός.
Στο τέλος, μένει μια ερώτηση: θέλεις να συνεχίσεις να είσαι το σωσίβιο για εκείνους που δεν τους νοιάζει αν βουλιάξεις; Ή θα αρχίσεις να κρατάς την ενέργεια σου για όσους πραγματικά τη χρειάζονται και το αξίζουν;
Η επιλογή είναι δική σου. Γιατί οι άλλοι θα σε ξαναδοκιμάσουν. Και το αν θα τους αφήσεις, είναι καθαρά στο χέρι σου.
